VIJVERINCIDENT 

Hallo, 

Hier ben ik weeral met mijn tweede column. 

Deze week ging het er tamelijk rustig aan toe op het werk, behalve op maandag. Dan zouden Merel en ik een hele dag bureauwerk doen (ook dat moet wel eens gebeuren). Aangezien ik een grondige hekel heb aan al dat papparassenwerk hoopte ik dus dat er een of andere oproep zou binnenkomen. En godzijdank kwam die er ook! Er was een jongen van zeven verdronken in de vijver van zijn tuin. Een spijtig ongeluk, althans dat dachten we, want even later toonde het autopsierapport aan dat de jongen net voor hij verdronk gevochten had. Merel en ik zijn met de ouders gaan praten, maar die vertelden ons dat het onmogelijk was dat iemand hun Benjamin, zo heette de jongen, opzettelijk in de vijver had geduwd. Ik had een vermoeden dat het om een klassieke kindermishandeling ging, maar deze keer had ik het mis. Toen we de moeder voor de zoveelste keer vroegen hoe Benjamin aan die kwetsuren was gekomen, barstte ze in tranen uit. Ze zei dat het een dom ongeluk was en dat Benjamins broer Bart er niets kon aan doen. Die had Benjamin namelijk uitgedaagd en gezegd dat hij niet aan de rand van de vijver durfde gaan staan. Benjamin zelf wou dit helemaal niet doen en dan had Bart Benjamin hardhandig tot aan de rand van de vijver gesleurd. Daar verloor Benjamin het evenwicht en zo belandde hij in de vijver. Bart zal voor de jeugdrechter moeten verschijnen en waarschijnlijk zal hij voor een bepaalde periode in een jeugdinstelling moeten verblijven. 

Ik had jullie beloofd dat ik iets zou laten weten over Pasmans z’n “Eurosong ’06-ervaring”. Jullie geloven het nooit, maar hij is door!!! Er waren zo’n 5000 kandidaten die meededen aan de eerste ronde en Pasmans zit nu bij de beste honderd. Ik moet wel zeggen dat de zanglessen bij Bob zijn vruchten hebben afgeworpen. Hij klinkt nog steeds niet als een nachtegaal, maar het leger valse noten is toch bijna verslaan. Of hij nu doorgaat naar de preselecties, en hij dan ook op TV te zien zal zijn, zal ik je nog weten te vertellen. 

Jullie weten (of jullie weten het niet), maar Simon gaat sinds kort elke week met z’n vrienden skaten. Johan vond dat hij dringend een sport moest beoefenen en Simon heeft voor skaten gekozen. Johan was hierover duidelijk niet te spreken, want hij vond skaten véél te gevaarlijk. Na een paar hevige ruzies heeft Johan uiteindelijk toegegeven. Woensdagnamiddag belde Simon naar m’n gsm en vertelde mij dat hij z’n voet verstuikt had. Ik ben in volle paniek naar het park gereden en we zijn samen naar het ziekenhuis gegaan. Daar hebben we op spoed ongeveer twee uur moeten wachten. Toen het eindelijk aan ons was, heeft de dokter foto’s van z’n voet genomen. Hij bleek gebroken te zijn en moest dus in het gips. Toen Johan die avond thuis kwam, was hij natuurlijk niet om aan te spreken. Hij zei wel honderd keer dat hij Simon had gewaarschuwd, dat het een veel te gevaarlijke sport was en ging zo nog een tijdje door. Ik heb Johan dan toch wat kunnen kalmeren. 

Maar ik ga jullie laten want ik moet binnen een half uur bij de tandarts zijn voor de halfjaarlijkse controle. 

Vele kusjes, 
Britt 

( © Lieneke, 15/01/06)