EEN STUKJE KIND 

Hey, 

Woensdagnamiddag zijn Dorien en ik gaan shoppen. We waren nog niet gaan winkelen tijdens de solden en we wilden dus nog wat genieten van de laatste koopjes. Voor één keer hebben we ons eens volledig laten gaan, met behulp van Johan’s bankkaart weliswaar . Ik heb me vier broeken en twee jeans gekocht en op elke broek een passend topje. En Dorien kan ook weer voor een hele tijd verder. Na een vermoeiende dag zijn we nog een pannenkoek gaan eten in het pakhuis. Toen we thuiskwamen is Dorien onmiddellijk in haar bed gekropen. Dit was één van de plezante dingen deze week, maar nu ga ik jullie iets minder leuk vertellen. 

Tijdens mijn eerste drie jaren bij Gent heb ik samengewerkt met Tony Dierickx. Ze heeft dan loopbaanonderbreking genomen omdat ze zwanger was en ze wou fulltime voor haar baby zorgen. 
Donderdagmorgen kwam er op het commissariaat een oproep binnen van een verdwenen peuter. Op zich is dat niets speciaals, er waren al zoveel kinderen eens vermist geweest, tot ik de naam van het kind hoorde: Yara Dierickx. Ik legde natuurlijk onmiddellijk een verband met Tony, maar er waren nog meer mensen in Gent die Dierickx heten. Mijn vermoeden dat het Tony’s kind was, werd al snel bevestigd toen ik haar het commissariaat zag binnenlopen. Helemaal in paniek vertelde ze mij wat er gebeurd was: “Yara en ik waren naar het winkelcentrum ‘Gent Zuid’ geweest. Door de solden was het daar verschrikkelijk druk. We zouden een cadeautje kopen voor een vriendinnetje van haar dat binnenkort verjaart. Toen we de winkel ‘Bart Smit’ wilden binnen gaan, liep ze plots naar een clown die haar wenkte met een lolly. Ik ben nog achter haar aangelopen, maar het was er zo druk dat ik ze uit het oog ben verloren. Dan heb ik onmiddellijk naar jullie gebeld.” 
Toen Tony wat was bekomen, ben ik met haar naar haar huis gereden. Ze kon beter daar op nieuws wachten. Nick en Bruno, de twee motards, hadden de hele dag aan het Zuid gepatrouilleerd, Raymond had al zijn contacten opgebeld en Merel en ik hadden de hele dag mensen ondervraagd in het winkelcentrum, maar het draaide steeds op hetzelfde uit: Niets. Ik was die avond nog bij Tony langs geweest en had haar gezegd dat ze beter bij ons thuis kon logeren. Als er dan nieuws was, wist zij het ook onmiddellijk. 
Vrijdagmorgen op het commissariaat kwam er eindelijk wat schot in de zaak. Er had een koppel gebeld met de boodschap dat er een kindje de hele nacht had zitten wenen in het appartement naast dat van hen en daar woonde geen kinderen. Daarbij kwam nog eens dat het appartement niet ver van het Zuid lag. De kans was dus groot dat het wenende kindje Yara was. Toen we het appartement binnenvielen, was de man net een clownspak aan het verbranden in het haardvuur. Hij had Yara opgesloten in een slaapkamertje waar ze alles had wat ze maar kon wensen. Ik had ondertussen ook Tony al verwittigd en even later arriveerde zij aan het appartement. 
De man die Yara ontvoerd had, was een ex-vriend van Tony, die zelf ook 2 kinderen had. Zijn vrouw had hem verboden zijn kinderen nog te zien en dat kon hij waarschijnlijk niet aan. Hij had Yara ontvoerd als troost. Zodat hij toch nog een stukje van zijn kinderen bij zich had. 

Tony en ik hebben afgesproken dat we terug moeten afspreken, want het was ondertussen al drie jaar geleden dat wel elkaar nog eens hadden gezien. Hopelijk zal onze volgende afspraak onder leukere omstandigheden zijn. 

Groetjes, 
Britt 

(© Lieneke, 29/01/02)