HET BEESTJE ZET ZICH VOORT 

Hey, 

Ik had nooit gedacht dat ik deze column ooit zou kunnen schrijven, want ik ben al sinds donderdag ziek. We waren dinsdagavond op bezoek geweest bij Bob, Johan’s broer, en die had de griep. En ja hoor, twee dagen later lag ik ook plat. De dokter is geweest en die vertelde me dat ik buikgriep heb. Ik heb donderdag en vrijdag vrij gekregen. Zo kon ik ‘genieten’ van een lekker lang weekend, want Johan heeft beloofd om me eens goed te verwennen. Er was dan toch nog een klein voordeel aan ziek zijn. Dankzij de medicatie moet ik niet meer overgeven en ik begin toch al wat te eten. 
Ik had nochtans een griepvaccin gekregen eerder dit jaar, maar nu zie je hoe goed die dingen allemaal werken. Maar nu heb ik genoeg gezaagd over mijn gezondheid. 

In het begin van de week moest ik natuurlijk nog gaan werken. Maandag hebben Merel en ik de hele dag bureauwerk gedaan. Alle proces verbalen van drie maanden geleden moesten nog geklasseerd worden en John vond dat het dringend tijd was dat we daar werk van maakten. Dus heel spectaculair was die dag niet. En gelukkig heb ik geen stoflong aan al dat klasseren overgehouden. 
Dinsdag was er wel wat meer actie. Een patiënt had een verpleegster neergestoken in het ziekenhuis ‘Sint-Lucas’. Merel en ik werden op de zaak gezet. Die patiënt was een alcoholist en onze eerste vaststelling was dus dat hij agressief geworden was, omdat de verpleegster hem geen drank wou geven. Veel hebben we daar de eerste uren niet kunnen doen, want ze hadden die patiënt platgespoten, de verpleegster waren ze aan het opereren en verder had niemand iets gehoord of gezien. 
Na enkele uren werd die alcoholist, Lieven, eindelijk wakker. Nog wat versuft vertelde hij ons wat er gebeurd was. Hij kwam die morgen net uit zijn stamkroeg en had niet opzij gekeken toen hij de straat wou oversteken. Een auto had hem te laat opgemerkt. Het viel allemaal nogal mee en hij moest maar enkele nachten in het ziekenhuis blijven voor observatie. De verpleegster die hij had neergestoken was zijn zus! Hij was helemaal niet van plan om haar neer te steken (zoals wij eerst dachten), integendeel zelfs; zij stond op het punt om hem een overdosis te geven. Ze was het beu dat hij hun moeder telkens zoveel pijn deed elke keer toen hij zat thuis kwam en ze wou er een einde aan maken. Later die dag kwam ook de verpleegster terug bij en ze bevestigde heel dit verhaal. 
Een beetje een rare kwestie, maar zo zie je maar hoe drank mensen uiteen kan drijven. 

Doordat ik ziek ben, zijn Johan en ik ook niet naar onze Tangocursus kunnen gaan. En ik keek er nochtans zo naar uit. Gelukkig gaan Mia en Jan ons vrijdag voordat we naar de les vertrekken alles leren wat we gemist hebben. Zo kunnen we dan toch nog volgen. 
En ik ging jullie nog vertellen hoe mijn afspraak met Tony geweest was, maar die is ook niet kunnen doorgaan doordat ik ziek ben. Maar we hebben afgesproken voor zaterdag bij elkaar te komen, dus volgende week vertel ik je zeker hoe het geweest is. 

Verzorg jullie goed en zie dat je niet ziek wordt. 

(Ik ga jullie geen kusjes geven deze keer, anders kan ik jullie nog besmetten) 
Britt 

(© Lieneke, 12/02/’06)