SLAAP KINDJE SLAAP

Hallo,

Eerst ga ik jullie vertellen hoe onze dansshow is verlopen vorige vrijdag. Zoals ik voorspeld had, was Johan echt supernerveus. Hij liep voortdurend te ijsberen, zat telkens opnieuw de dansen in zijn hoofd te herhalen en als klap op de vuurpijl zat de zaal nog eens boordevol. Toen Johan even in de zaal keek, verkrampte hij helemaal en is hij naar het toilet gespurt. Stomverbaasd ben ik hem achterna gelopen. Hij vertelde mij dat hij verschrikkelijk veel last heeft van faalangst en zeker als er bekenden bij zijn. Ik had me al op zoiets voorbereid en had kalmeerpilletjes meegenomen. Na een kwartiertje begon het al te werken, want Johan werd opvallend kalm.
De show was ondertussen al begonnen en het was aan ons. Johan, de kalmte zelve, en ik, toch wel wat zenuwachtig, startten te dansen. Alles verliep goed tot we aan onze derde dans begonnen. Dan moest Johan op een stoel gaan zitten en ik moest wat pasjes tonen. Maar op het moment dat Johan normaal moest rechtstaan, bleef hij zitten… Die kalmeerpil moet net iets te sterk voor hem geweest zijn, want hij was in slaap gevallen.
Johan wil de woorden dansen, tango en alles wat ermee te maken heeft niet meer horen en hij durft ook niet bij Bob langs te gaan, want die heeft alles gefilmd.
Daarmee denk ik dat bij deze het tangohoofdstuk is afgesloten.

Toen ik maandag op het werk aankwam, hoopte ik dat we deze week wat meer de straat op mochten. En nog geen klein uurtje later hadden Merel en ik een zaak.
Mihriban, zij is dokter en vriendin van Nick, had me gebeld omdat ze bij een meisje van twee jaar sporen van seksueel misbruik had gevonden. Een beetje ontzet vertelde ik dit aan Merel en we zijn samen naar het ziekenhuis gereden.
Daar vertelde Mihriban ons dat een vrouw van rond de twintig het meisje eerder deze morgen had binnengebracht. De vrouw zelf was onmiddellijk vertrokken. Het kleine meisje had allerlei schaafwonden en Mihriban had ook blauwe plekken aan de binnenkant van haar beentjes gevonden. Het meisje had nog geen woord gezegd en ze was ook wat mensenschuw.
Gelukkig had een van de verpleegsters de nummerplaat van die vrouw opgeschreven en Merel en ik besloten om daar eens een kijkje te gaan nemen. Na even tegen gewerkt te hebben liet de vrouw ons toch binnen. In de woonkamer lag allemaal kinderspeelgoed. Toen we aan de vrouw vroegen waar haar kind was, vertelde ze ons dat Charlotte boven aan het slapen was. Merel vroeg of ze even mocht gaan kijken en nog voor de vrouw haar kon tegenhouden, was ze al de trap op gestapt. De vrouw riep nog net “Niet doen!”, maar het was al te laat. Een man nam Merel bij haar keel beet en hield een revolver tegen haar slaap. Ik was gelukkig in de woonkamer gebleven en liep snel naar onze wagen om versterking te vragen. Omdat ik Merel moeilijk alleen kon laten, ben ik terug naar binnen gegaan. De man had zich ondertussen tesamen met Merel in één van de kamers opgesloten. De vrouw, Martine, zat beneden op de trap te huilen. Ze vertelde me snel waarom die man zo losgeslagen was. Een week geleden had ze haar man verteld dat hij niet de echte vader van Charlotte was. Hij had een hele week gespeeld alsof hij het niet zo erg vond, maar die nacht was hij helemaal gek geworden. Martine was die nacht wakker geworden van het gehuil van haar dochter. Toen ze op haar kamer kwam, zag ze haar man die het kleine meisje sloeg en verkrachtte. Ze zei ook dat ze haar dochtertje die ochtend op spoed had binnengebracht, omdat ze dacht dat Charlotte iets zou gebroken hebben.
Een paar minuten heb ik daar met mijn mond open staan staren, maar ik werd al snel weer wakker geschud toen ik Merel naar beneden zag komen met de man gehandboeid naast haar. Ze had de hele tijd op hem zitten inpraten en uiteindelijk was hij toch gebroken en heeft hij zich overgegeven.
We zijn er gelukkig met de schrik van af gekomen, maar het meisje zal toch met een levenslang trauma blijven rondlopen. Laat ons hopen dat ze er later niet meer zoveel van weet…

Ik moet jullie nu echt wel laten, want we vertrekken maandag héél vroeg richting Jenbach, Tirol en ik moet nog beginnen met onze koffers te maken.

Arividerchi,
Britt

P.s.: Ik weet niet of er in ons hotel een computer staat, maar anders zal ik tussen het skiën wel snel even een column typen.

(© Lieneke, 31/03/2006)