Oostenrijk (deel 1)

Hey iedereen,

Jullie hebben geluk dat ik deze week een column kan schrijven, want het was me bijna niet gelukt.
Toen we maandag aan ons hotel arriveerden, stelde ik vast dat ze daar geen computers hadden. En dat betekende dus geen column deze week. Maar gisteren waren we hier in het dorpje wat gaan wandelen en toen zag ik dat er een internetcafé was. En hier zit ik dus nu… In een internetcafé, terwijl Johan en de kinderen gaan skiën zijn. 

Ik vind het eigenlijk niet zo erg hoor dat ik eens een dagje niet mee moet gaan skiën. Johan kon al skiën, maar de kinderen en ik moesten alles nog leren. Dorien en Simon konden het al na één les tamelijk goed, maar bij mij wil het maar niet lukken. Bochten nemen enzo gaat behoorlijk, maar het grootste probleem is dat ik niet kan stoppen. Je moet ofwel je latten kruisen, ofwel schuinzetten, maar geen van beiden lukt bij mij. Ik moet me dus telkens laten vallen.. En daarmee lachen Johan en de kinderen me dus al een hele week uit.

Maar ik heb gelukkig ook een reden gehad waarmee ik Johan en de kinderen kon uitlachen.. Hun Duits! Van de kinderen vind ik het normaal dat ze nog niet zo goed Duits praten, ze krijgen het nog maar één jaar op school. Maar Johan… Dat hou je niet voor mogelijk! Het ergste is nog dat hij thuis gezegd had dat hij zijn Duits nog perfect kon en dat ik nog zou opkijken als hij Duits sprak. Heeft hij al spijt gehad dat hij dat gezegd heeft.

Buiten skiën, wandelen, skiën, wandelen en skiën zijn we ook naar het Swarofskimuseum geweest. Eerst heeft een gids ons een rondleiding gegeven, dat vonden Dorien en Simon maar saai, en nadien mochten we vrij rondlopen. Je houdt het niet voor mogelijk hoeveel verschillende beelden daarbinnen stonden. Er was daar ook een winkeltje en daar heeft Johan me een ketting gekocht met als hangertje een sleuteltje. “Het sleuteltje naar m’n hart” zei hij. Ik heb even mijn lach moeten onderdrukken, omdat hij dat zo lief zei. Ik heb er voor de kinderen een klein beeldje gekocht. Voor Simon een klein brommertje en voor Dorien een hondje.

Het leukste deel van de vakantie is natuurlijk telkens de après-ski. Allemaal lekker gezellig samen in een kroegje, genietend van de sfeer met één liter bier voor je neus. Gisteren had ik drie van die potten binnen en ik moet zeggen dat ik het vandaag serieus voel in mijn hoofd. Veel herinner ik me niet meer van gisterenavond, maar naar de verhalen die ik van Dorien gehoord heb, moet ik nogal uitbundig gefeest hebben. Tot grote ergernis van Johan die zich blijkbaar niet kon amuseren.

Maar goed, zodadelijk begint de après-ski opnieuw en ik heb daar afgesproken met Johan en de kinderen. Ik heb toch wel zin om er nog eens goed in te vliegen.

Volgende vrijdag zit onze vakantie er hier op. Of ik dan een column zal kunnen schrijven, zal van het verkeer afhangen. Als er geen files zijn zal het wel lukken, maar anders vrees ik ervoor.
Nu moet ik echt door!

Auf Wiedersien
Britt

(© Lieneke, 7/4/2006)