OOSTENRIJK (DEEL 2)

Hallo,

Zoals jullie zien, zijn we al terug uit Oostenrijk. We hebben onze vakantie woensdag moeten onderbreken. Hoe dat komt, vertel ik jullie nu. 

Dinsdag waren we, zoals elke andere dag, al van ’s morgens vroeg aan het skiën. Ik had besloten om eerst nog een glüwein te drinken in een nabijgelegen herberg voor ik ging gaan skiën. Johan was het skiën ook al wat beu en had daarom besloten om te leren snowboarden. 

Het was dinsdag zijn tweede dag dat hij op een snowboard stond en hij overtuigde de skimonitor dat hij het al helemaal onder de knie had. Johan besloot dus om de groene piste al eens uit te proberen. Daar verliep alles perfect, te perfect zelfs en hij ging dus naar de blauwe piste, die iets moeilijker was. Die vond hij ook nog steeds veel te laag voor zijn niveau en hij besloot dus om onmiddellijk de zwarte piste te nemen. Maar dat had hij beter niet gedaan... De skimonitor had hem nog zo gezegd dat hij helemaal nog niet klaar was voor de zwarte piste, maar daar had hij natuurlijk geen gehoor naar.
Johan stond boven op de berg en hij liet zich naar beneden glijden, maar die berg was veel te steil en hij verloor zijn evenwicht. Hij heeft ongeveer tien tuimelingen gemaakt en is dan met een smak op de grond terechtgekomen.

Ik zat ondertussen nog steeds in die herberg en ik had gemerkt dat er iets gebeurd was. Ik ben onmiddellijk naar buiten gegaan en toen ik Johan daar zag liggen, zat ik even met de gruwelijke gedachte dat hij dood was, maar ik werd al gauw uit die nachtmerrie ontwaakt toen hij begon te kreunen.
De ambulance was ondertussen al gearriveerd en een dokter stelde ter plaatse vast dat Johan geen ernstige letsels had opgelopen en dat hij ontzettend veel geluk had gehad. Johan moest wel mee naar het ziekenhuis. Ik moest eerst de kinderen nog zoeken en daarna zijn wij ook naar het ziekenhuis gereden.

Toen we daar aankwamen vertelde een verpleegster mij dat ze Johan aan het onderzoeken waren. Ongeveer een uur en een half later, mochten we hem eindelijk zien. Hij had zijn voet gebroken en enkele ribben gekneusd. Na één nacht observatie mocht hij terug naar het hotel, maar dat wou hij niet. Johan wou de volgende dag onmiddellijk naar huis vertrekken. De dokters vonden dit absoluut geen goed idee, omdat hij veel pijn zou hebben aan zijn gekneusde ribben, maar Johan hield voet bij stuk. De kinderen en ik moesten ’s avonds onze koffers maken, zodat we de volgende morgen onmiddellijk konden vertrekken. 

En zo gebeurde het ook. Woensdagmorgen om 8 uur stipt vertrokken we richting België. Gelukkig waren er die dag geen files en hebben we aan één stuk kunnen doorrijden. Zo waren we rond 23 uur al terug in Gent.
We zijn nu al twee dagen verder en ik weet nog steeds niet waarom Johan zo abrupt wou vertrekken. Hij was tenslotte degene die het daar het meeste naar zijn zin had.

Ondertussen zit de vakantie er voor mij ook bijna op en dus zal ik volgende week waarschijnlijk een column schrijven over het werk. En wie weet, weet ik ondertussen waarom Johan zo plots terug naar huis wou…

Groetjes,
Britt

(© Lieneke, 14/04/’06)