TOT WAT IS EEN MENS IN STAAT?

Hallo iedereen,

Ik had het in mijn vorige column al had voorspeld, deze week zal ik onder andere vertellen over een zaak op het werk.

Maar eerst wil ik nog iets anders kwijt. Zoals jullie weten (of jullie weten het niet meer, maar dan zal ik het jullie nu snel vertellen), hadden Dorien en Simon voor de paasvakantie, zo’n drie weken geleden dus, paasexamens.
Een dag voor de examens begonnen, had ik ontdekt dat Dorien nog niets had geleerd. Ze heeft toen wel een hele nacht doorgestudeerd, maar achteraf vertelde ze me dat ik er niet al te veel van moest verwachten. 
Nadien volgden er twee weken vakantie en ik was die examens eerlijk gezegd allang vergeten, maar dinsdag werd ik er al snel aan herinnerd toen Dorien met haar rapport thuiskwam. Ik had slecht verwacht, maar dit was echt afschuwelijk! Ze was op elf van de dertien vakken gebuisd en die twee andere vakken waren dan nog L.O. (lichamelijke opvoeding) en M.O. (muzikale opvoeding). Bij haar rapport zat er ook een brief van de directeur met een ‘vriendelijk’ verzoek (eerder bevel) om nu maandag eens bij hem langs te gaan. Hoe dat verloopt horen jullie nog wel…
Dorien heeft twee maanden huisarrest gekregen en als ze er in juni niet helemaal door is, gaat ze een hele vakantie vakantiewerk doen.
Over Simon valt er niet meer te zeggen dan ‘uitstekend’. Hij was geslaagd op alle dertien vakken. Hij heeft zelfs Dorien al gevraagd of hij haar niet moest helpen met studeren.

Maar nu genoeg geklaagd over de jeugd. Ik ging jullie ook nog een beetje over het werk vertellen. Toen ik dinsdag op het werk aankwam, heb ik eerst een dik uur met Merel zitten babbelen over mijn skireis en over Johan’s ongeluk. 
Maar toen moesten we ons gesprek onderbreken, want er was een oproep binnengekomen. Een man kwam aangifte doen van stalking. Een paar weken geleden had hij iets teveel gedronken en was hij met een vrouw mee naar haar hotelkamer gegaan. ’s Morgens werd hij wakker met barstende hoofdpijn en hij verliet de kamer van de vrouw zonder haar wakker te maken. Sindsdien stuurt die vrouw hem steeds liefdesbrieven. Maar toen de vrouw in de gaten kreeg dat de man die brieven gewoon negeerde, begon ze hem dreigbrieven te sturen. Toen hij die eerste dreigbrief kreeg is hij onmiddellijk naar het commissariaat gekomen. 
Nadat hij ons het hele verhaal had verteld, besloten Merel en ik om eens met die vrouw te gaan praten. Toen we aan de balie van het hotel vroegen op welke kamer ‘Beth Brabants’ (de stalkster) verbleef, vonden ze geen kamer die op haar naam geboekt was. Bleek dat die vrouw daar een paar dagen geleden was uitgecheckt. We hebben dit aan de man, Kurt, verteld en zeiden hem dat we voorlopig niets konden doen.
Woensdagochtend kregen we bericht van een gijzeling in de Drabstraat 12. Dat was het huis waar Kurt woont. Alle patrouilles zijn toen uitgerukt richting de Drabstraat. Een halfuur later stonden we daar nog steeds en we hadden nog steeds geen enkele beweging gezien. Het interventieteam stond net op het punt om binnen te vallen, toen er plots een geluid van brekend glas weerklonk. Luttele seconden later verscheen Kurt aan de voordeur, ongedeerd. Hij vertelde dat Beth ’s morgens plots voor zijn deur stond met een wapen in haar handen en dat ze hem de hele tijd onder schot heeft gehouden. Toen Kurt Beth duidelijk maakte dat die nacht een ongelofelijke vergissing was en dat ze uit zijn leven moest verdwijnen, sloegen bij haar de stoppen door en is de door het venster gesprongen.
Beth is afgevoerd naar het ziekenhuis en ze ligt daar nog steeds op intensieve zorgen. We hebben haar dus nog niet kunnen verhoren.
Zo zie je maar hoe dom het is om zomaar met de eerste de beste in bed te duiken, nadat je eens teveel hebt gedronken…

Ik moet deze column afronden, want ik heb net een bakvorm gekocht en ik ben van plan om een lekkere taart te bakken.

Tot volgende week,
Britt

(© Lieneke, 21/04/’06)