(OVER)BEZORGDE OUDERS

Dag allemaal,

Voor ik jullie deze week over een zaak op het werk vertel, moet ik jullie ook nog meedelen hoe het gesprek met de directeur van Dorien is verlopen.

Ik had er in mijn vorige column al iets over gezegd. Ik moest maandag om vier uur bij Meneer Verspacht, Dorien’s directeur langsgaan in verband met haar slechte resultaten.
Ik had me voorgenomen om ruim op tijd naar daar te gaan, zodat ik geen slechte indruk zou maken. Om kwart voor vier zat ik dus al aan zijn kantoor te wachten. Het werd vier uur, kwart na vier, twintig na vier,… Toen ik om half vijf wou vertrekken, ik had inmiddels al lang genoeg gewacht, ging de deur van het kantoor plots open. Meneer Verspacht stond in de deuropening en verontschuldigde zich omdat het zolang had geduurd. Hij zei ook dat ik het moest begrijpen, want hij is een druk bezet persoon en hij heeft ontzettend veel werk. Ik had echter het vermoeden dat hij gewoon in slaap was gevallen, want zijn haar lag nogal warrig en zijn kostuum zat nogal schots en scheef.
Toen ik hem verteld had wie ik was, hij was die afspraak blijkbaar vergeten, ging er bij hem een lichtje branden. Hij herpakte zich snel en begon op een nogal strenge toon tegen mij te praten. Hij vertelde mij dat hij heel erg geschrokken was over Dorien’s resultaten. ‘Na een klein dipje eerder dit jaar had ze zich echter herpakt en was ze terug een van de betere leerlingen. Maar dat was blijkbaar van korte duur geweest. Vind u ook niet Mevrouw Michiels?’ Ik stond daar even met mijn mond vol tanden, wat kon ik daar nu op antwoorden. Maar zonder dat ik nog maar één woord kon zeggen, ging hij gewoon verder. Verder vroeg hij mij ook nog of er soms problemen waren thuis, of er spanningen tussen ons waren. ‘Zijn er misschien vriendinnen die een slechte invloed hebben op haar? Of jongens?’ Ik voelde me net als een verdachte die verhoord werd. Nou ja, nu weet ik ook eens hoe dat voelt…
Ik dacht dat ik na het gesprek met de directeur toch al enigszins zou weten wat er met Dorien aan de hand is, maar dat is dus niet waar. Het enige wat ik nu nog kan doen, is eens een goede babbel met haar hebben, als ze wat gekalmeerd is. Sinds dat ik haar twee maanden huisarrest heb gegeven, vertikt ze het om tegen mij te praten. Als ze dus wat bijgedraaid is zal ik haar eens vragen waarom ze zo een afwisselend humeur heeft en waarom ze het ene moment superlief is en het andere een rebelse puber…

Ik ging jullie ook nog over een zaak vertellen. Alhoewel, een echte zaak was het niet. Bruno’s vriendin, Sasha, was ons maandag komen vertellen dat Bruno donderdag verjaarde. Zij vertrok dinsdag op reis en ze vroeg aan ons of dat wij niets konden organiseren. En dat hebben we ook gedaan!
Jullie weten dit waarschijnlijk niet, maar Bruno heeft twee honden waarvoor hij alles zou voor over hebben. Ze zijn z’n grootste schatten en als er hen iets zou overkomen, zou hij helemaal gek worden. Maar goed, ik veronderstel dat jullie benieuwd zijn naar wat we gedaan hebben om hem eens goed te verrassen?
Donderdag stormde Bruno in volle paniek het commissariaat binnen. Zijn honden waren ontvoerd. Hij had ze woensdagavond in hun kooi gezet en de volgende morgen waren ze verdwenen. Nick stelde voor dat hij samen met Bruno in de buurt wat ging rondvragen of de mensen soms iets verdachts hadden gezien. 
Ondertussen hadden wij de tijd om ‘De Combi’, ons stamcafé, te hervormen tot een heuse discotheek. Al zijn vrienden waren uitgenodigd om ’s avonds eens goed uit de bol te gaan.
Nick en Bruno hebben zowat de hele dag rondgereden, maar zonder resultaat. Nick vroeg aan Bruno of hij nog iets wou gaan drinken, om al zijn zorgen wat te vergeten.
Toen ze in ‘De Combi’ aankwamen, zat die bomvol met allemaal vrienden die mee kwamen feesten. Maar Bruno had echter geen oog voor al die mensen, het eerste wat hem was opgevallen, waren twee honden die naar hem toe kwamen lopen, met daar nog een derde puppy achteraan. Dat was ons cadeau voor zijn verjaardag.
Feit was dus dat Sasha een reservesleutel van het hondenhok aan Nick had gegeven en dat hij die nacht de honden gewoon had meegelokt met een zak koekjes.

We hebben nog tot in de vroege uurtjes gefeest, maar ik moet wel zeggen dat ik het niet meer gewoon ben, zolang feesten. Ik heb vandaag een dag ziekteverlof moeten nemen, want Johan kreeg me vanmorgen niet wakker…

Kus,
Britt

(© Lieneke, 28/04/’06)