DORIEN’S GEHEIM

Hallo iedereen,

Vorige week had ik jullie verteld dat ik nog eens met Dorien zou praten, als ze wat gekalmeerd was. En vorige zaterdag was het zover…

’s Morgens was ik extra vroeg opgestaan om voor een lekker uitgebreid ontbijt te zorgen. Ik was al bij de bakker geweest en had vers geperst fruitsap en nog wat andere lekkerheden klaargemaakt. De reden van het ontbijt was dat Johan bevorderd was tot zakenpartner van zijn kantoor. Dat wis zeggen dat hij nu dus mede-eigenaar is. Johan was echt in de wolken met dit ontbijt, maar tussen zijn enthousiasme door, vroeg hij me of het niet eens tijd werd om met Dorien te gaan praten.
Ze leefde daar ondertussen al een week op haar kamertje en hij vertelde me dat hij haar deze morgen had horen wenen.

Ik vertrok dus met een goed gevuld bord en een groot glas fruitsap richting Dorien’s kamer. Ik klopte aan en wachtte een tijdje, maar er kwam geen antwoord. Ik besloot toch maar om haar kamer binnen te gaan.

Dorien lag daar op haar bed in een klein bolletje gerold, zoals de houding van een foetus. Ik vroeg haar of ze iets wou eten, maar ze schudde haar hoofd. Ik wist niet goed hoe ik aan ons gesprek moest beginnen en ik besloot dan maar om haar te vertellen hoe mijn bezoek aan haar directeur was verlopen. Ik vertelde haar dat hij zich net als ik, afvroeg waarom haar humeur zo snel afwisselde en waarom dat haar schoolresultaten zo pijlsnel naar beneden waren gegaan. Toen ik klaar was met mijn verhaal hoopte ik op enige reactie, maar die bleef uit. 

Na enkele minuten stilte, het leken wel uren, draaide Dorien zich plots om en ik zag nu pas hoe bloeddoorlopen haar ogen wel waren. Het leek alsof ze een hele week aan één stuk had zitten wenen. Zoals elke moeder in zo’n situatie, kreeg ik een krop in mijn keel. Het enige wat ik over mijn lippen kon krijgen was ‘Waarom huil je zo?’. Voor het eerst in ons gesprek, probeerde Dorien iets zeggen. Ik zag dat ze het ontzettend moeilijk had om iets te zeggen, vooral die woorden die ze wou zeggen, waren zo ontzettend moeilijk uit te spreken. Maar de gedachte die haar bezighield, was zo verschrikkelijk en in plaats van woorden, vloeiden er opnieuw tranen over haar zo kwetsbare gezicht.
Ik was op dat moment totaal vergeten hoe vrolijk mijn dag begonnen was en waarover ik eigenlijk met haar wou praten, dat leek op dat moment allemaal zo onbelangrijk.

Omdat ik zag dat mijn dochter zoveel verdriet had, begon die krop in mijn keel zich stilaan om te zetten naar tranen in mijn ogen. Ik probeerde ze te onderdrukken, omdat ik sterk wou blijven voor mijn klein meisje, maar vanaf het moment dat ze haar hoofd in mijn schoot legde, vloeiden de tranen uit mijn ogen.
We hebben daar zo een hele tijd gezeten. Dorien huilend om die vreselijke gedachte in haar hoofd en ik huilend omdat mijn kleine meid zoveel verdriet had.

Plots hief Dorien haar hoofd op, nam een doosje van onder haar kussen en ze keek me recht in de ogen. Ze zocht al haar moed bij elkaar en toonde me het doosje. De eerste woorden die ze sinds een week tegen me zei, waren “Mama, ik ben zwanger…”

Britt

(© Lieneke, 5/05/’06)