WIELERFANAAT OF HAAT ?

Goede morgen, middag of avond iedereen.

Nu die vreselijke maand achter de rug is en alles terug zijn oude gangetje begint te gaan, heb ik mezelf voorgenomen om eindelijk nog eens een zaak voor jullie te beschrijven.

Het was dinsdag, Merel en ik waren net van plan om een broodje te gaan eten in ‘De Combi’, toen de telefoon plots ging. Het was een man die beweerde dat hij op het punt stond om met zijn bestelwagen een groep wielrenners omver te rijden. Ik hoorde hem op zijn gaspedaal duwen en even later volgde er een ontzettend grote klap. Merel had de hele tijd meegeluisterd en was al aan het bellen naar de centrale om te vragen of er nog geen aanmelding was gedaan van een ongeval met wielrenners, maar er was nog niets gemeld. Als er zo’n zaak zou binnenkomen zouden ze ons wel onmiddellijk bellen. Merel en ik konden niets anders doen dan wachten, want dat ongeluk kon in heel België gebeurd zijn.

Vijf minuten later ging Merel’s telefoon. Er was een ooggetuige die naar de politie had gebeld in verband met een bestelwagen die frontaal op een groep fietsers was ingereden. Nu we de plaats delict kenden, vertrokken we onmiddellijk ter plaatse. Toen we daar aankwamen, was het er een echte puinhoop. Dokters en verpleegsters waren volop bezig met het verzorgen van gewonden en de politie probeerde de omstanders te kalmeren. Een van de agenten briefte ons: Een vrouw was aan het wandelen met haar dochtertje toen ze plots een auto krachtig hoorde gas geven. De auto reed gewoon op een groep wielrenners af en de dader pleegde nadien vluchtmisdrijf. Alles was dus verlopen zoals de man aan de telefoon had beschreven én zoals wij hadden gehoord.

Op de plaats delict was het labo nog maar net gearriveerd en veel konden we daar dus niet doen. We zijn tesamen met de ooggetuige terug naar het commissariaat gegaan. Ze deed haar verhaal nog eens, maar nu meer gedetailleerd. Ze kon zich herinneren dat er op de bestelwagen het opschrift “Drankencentrale Martens” stond en dat hij een rode kleur had (dat klopte met de verfsporen die er op de fietsen was vastgesteld.). Van de nummerplaat kon ze zich eerst niets meer herinneren, maar na lang denken, dacht ze dat de letter G en het nummertje 4 erin voorkwam. 

Na ons gesprek zijn Merel en ik richting “Drankencentrale Martens” gereden. Op de parking stond het er vol rode bestelwagens met allemaal hetzelfde opschrift, maar er was geen enkele nummerplaat die klopte. We zijn naar binnen gegaan en daar hebben we een tijdje met de directrice gepraat. Uiteindelijk kwam het erop neer dat 2 van de 20 wagens nog niet terug waren van hun ronde. Ze gaf ons de namen en adressen van de bestuurders van de wagens en zo vertrokken we richting adres 1.
Op de oprijlaan stond er een rode bestelwagen, maar als we vooraan de wagen gingen kijken, zagen we geen enkel spoor van een botsing. We besloten om toch maar eens aan te bellen. Een paar minuten later, toen we net op het punt stonden om te vertrekken, deed er plots een man open. Merel vroeg hem waarom zijn camionette hier bij hem thuis stond en niet op zijn werk. Toen ik naar binnen keek, zag ik op de grond een bh liggen en ik wees ernaar. Merel legde al snel de link en we lieten de man verder met rust, zodat hij verder kon ‘werken’.
We waren op weg naar adres 2. Toen we nog maar een paar straten verwijderd waren, passeerde er ons plots een rode bestelwagen met vooraan nogal wat blutsen. Ik keerde me onmiddellijk en zette de achtervolging in. De bestuurder van de bestelwagen kreeg al snel in de gaten dat we hem achtervolgden en versnelde. Plots begon de auto trager te rijden en na enkele schokken bleef hij stilstaan. Het portier vloog open en de man vluchtte weg. Ik zette de achtervolging in en na vijf minuten lopen, kon ik hem eindelijk bij de kraag vatten.

Terug op het commissariaat. Het enige wat we nog nodig hadden om de zaak perfect op te lossen, was een bekentenis van de man. Eigenlijk waren we al zeker dat hij de dader was, want zijn wagen was vooraan beschadigd (Na verder onderzoek zou uitwijzen dat de rode verf op de plaats delict overeen kwam met die van zijn wagen) en zijn stem klonk heel veel op die van de man die mij had opgebeld. Spijtig genoeg bleef een bekentenis uit en zei de man geen woord, goed wetend dat dit allemaal in zijn nadeel speelde. De reden waarom hij dit gedaan heeft, zullen we waarschijnlijk niet te weten komen. De rechter zal dus geen rekening kunnen houden met medewerking aan het onderzoek en de straf zal dan ook niet mild zijn.
’s Avonds had ik nog eens naar het ziekenhuis gebeld om te vragen of er veel gewonden waren. De dokter zei dat er één dode, twee zwaar- en een tiental lichtgewonden waren. De dader zal dus een tiental jaar in de cel mogen vertoeven.

Ik moet nu afronden, want Dorien en ik gaan vanavond voor de eerste keer naar de fitness en ik moet me nog gaan klaarmaken.

Tot de volgende,
Britt
Xxx

(© Lieneke, 26/05/’06)