ZWEVEN
Hallo iedereen,
Het spijt me echt ontzettend dat ik vorige week geen column heb geschreven. Maar zoals ik jullie twee weken geleden reeds had verteld, is onze computer thuis gecrasht, enfin was gecrasht. Gisteren was hij eindelijk hersteld.
Maar jullie zullen wel willen weten waarom ik vorige week gewoon geen column op het werk heb geschreven. Wel twee weken geleden had ik dat ook gedaan, maar spijtig genoeg heeft John het ontdekt. Ik zei in die column al dat ik dacht dat ik John’s stem hoorde, wel op het moment dat ik dat typte stond hij vlak achter mij. Hij vroeg me met welke zaak ik bezig was. Ik moest wel bekennen dat het iets privé was, want hij had de namen van Dorien en Simon al duidelijk kunnen lezen… Gelukkig heeft hij me geen sanctie gegeven, hij kon dat ook niet, want ik deed eigenlijk gewoon enkele overuren. Die heb ik wel niet gekregen…
Maar het wordt eens tijd dat ik nog eens een zaak aan jullie vertel, want dat is ook weer al even geleden. En het wil juist lukken dat ik deze week iets ‘spannends’ heb meegemaakt.
Dinsdagmorgen kregen we een oproep binnen van een zweefvliegtuigje dat gekaapt werd. Het ging om een man die ontdekt had dat zijn vrouw vreemdging en hij had zijn vrouw en haar minnaar samen naar het vliegtuigje gelokt, waar hij ze op dat moment onder schot hield.
We zijn er onmiddellijk met een paar teams naartoe gegaan. Op de plaats delict stonden ondertussen ook al een paar ambulances en de brandweer was ook al van de partij.
Het enige wat we vanuit ons standpunt konden doen, was contact met hen opnemen via de radio. En dat deed ik ook. Ik probeerde de gijzelaar op andere gedachten te brengen door te zeggen dat het leven nog veel meer had te bieden ecetera. Maar hij zei dat ik, en ik citeer, ‘Moest oprotten met mijn clichégedoe!’.
Een beetje van de kaart gebracht, liet ik Merel eens proberen op de man in te praten. Hoe meer we tegen de man zeiden, hoe hysterischer hij werd en we besloten om hem maar even met rust te laten.
Een half uurtje later, nam de man zelf contact op met ons. Hij vroeg hoe lang hij kon krijgen voor zijn misdaad. Ik vertelde hem dat dat kon oplopen tot drie jaar, maar ook veel minder kon zijn. Vijf minuten later landde het vliegtuigje. De vrouw en haar minnaar stapten uit. Het eerste wat ze riep was “Hij heeft zich door de kop geschoten!”.
Ik voel me nu toch al een hele tijd schuldig. Als ik had verteld dat hij misschien geen straf zou krijgen, dan zou hij waarschijnlijk geen zelfmoord hebben gepleegd. Maar dat zijn de risico’s van het vak en die moet ik erbij nemen.
Nu wat leuker nieuws. Ik keek daarnet eens in mijn columnmap en ik zag dat dit mijn 25ste column is. Dat is dus al ongeveer een half jaar dat ik jullie ‘amuseer’ met mijn verhaaltjes. Ik hoop dat ik jullie tot nu toe nog niet te veel heb verveeld.
Ik moet jullie jammer genoeg nu laten, want Dorien & Simon kunnen elk moment thuiskomen met hun eindrapport. En als ze geslaagd zijn, gaan we dus naar ‘Disneyland Resort Parijs’. Maar ik geloof dat ik dat vorige week al had gezegd…
Groetjes,
Britt
(© Lieneke, 30/09/’06)
|
