HUWELIJKSVERJAARDAG

Hey,

Is het bij jullie ook al een hele week zo warm? Het is toch echt niet meer normaal hé! Johan heeft me intussen verboden om nog te gaan fitnessen met zo’n warm weer… Volgens Olivier kan het geen kwaad, zolang ik maar genoeg suikers binnen heb. Maar daar heeft Johan natuurlijk weer geen horen naar. ‘Ik wil niet dat je binnen de kortste keren in het ziekenhuis beland!’ zei Johan. Natuurlijk vind ik het wel lief dat hij zo bezorgd is, maar ik ben nu wel al een week niet kunnen gaan fitnessen…

Op het werk was het deze week ook niet uit te houden! Merel en ik hebben natuurlijk geluk dat wij geen politie-uniform moeten aantrekken, maar de mannen… Wat hebben die al zitten zeuren!
Jullie zullen het wel allemaal al gehoord hebben dat het opnieuw ‘Gentse Feesten’ zijn in Gent. Dat betekent dus dat alle manschappen ter beschikking staan voor de Feesten. Elke agent, in burger of uniform, moet patrouilleren. Kijken of er geen minderjarigen zijn die alcohol drinken, opletten dat er geen vechtpartijen uit de hand lopen en nog meer van die klusjes. Kortom, ervoor zorgen dat de festivalgangers zich veilig voelen.
Maandag hebben Merel en ik toch wel een heel bijzondere tussenkomst moeten doen. Onze shift zat er zo goed als op en we waren op weg naar de Belfortstraat. Toen we de straat insloegen, lagen er naast ons twee mensen met elkaar te vrijen. Gewoon in het openbaar, zonder zich ook maar een beetje te schamen! Eerst wisten we niet goed wat we zagen, maar uiteindelijk hebben we ze meegekregen naar het commissariaat. Ze waren allebei stomdronken. Het meisje was net achttien geworden en de man was 25. Ze waren dus allebei meerderjarig… Meer dan een boete voor openbare zedenschennis konden we ze eigenlijk niet geven.
Toen ik Johan hierover vertelde, heeft hij werkelijk de hele avond met de slappe lach gezeten. Ik had hem beter niets verteld, maar kom…

Ik heb héél lang getwijfeld of ik het volgende wel zou vertellen, maar uiteindelijk wil ik het toch graag aan iemand kwijt.
Morgen, 22 juli, is het de huwelijksverjaardag van Mark en mij. Ik weet niet of ik jullie ooit eerder over Mark heb verteld, maar hij was mijn eerste man. En ook de vader van Dorien. Hij werkte, net zoals ik op dat moment, bij de rijkswacht. Op 31 december 1997 is hij vermoord door zijn partner. Dat is zowat het verhaal rond Mark’s dood. Ik heb het nu nog steeds ontzettend moeilijk om over hem te praten, ook tegenover Johan of Dorien... Het is nu al bijna tien jaar geleden, maar toch mis ik hem echt nog elke dag. Ik heb Johan wel, maar hij kan Mark niet vervangen. Wat wij twee hadden, dat was echt iets magisch, gewoon niet onder woorden te brengen.
Nu wat ik wou zeggen is dat, als Mark nog zou geleefd hebben, we morgen achttien jaar zouden getrouwd zijn… Toch al een hele tijd dus hé. Ik heb Johan en de kinderen dan ook gevraagd of ze morgen mee willen gaan naar zijn graf.
Ik hoop dat ik niet zal huilen morgen, want ik moet me sterk houden voor Dorien.

Ok, ik ga jullie laten, want op deze vrije dag (Het is vandaag Nationale Feestdag), kan ik toch moeilijk de hele dag binnen zitten. We hebben dan ook afgesproken dat we met het hele gezin naar de Gentse Feesten gaan. We hebben daar afgesproken met Tony en haar dochtertje Yara. Het is weer al even geleden dat we elkaar nog hebben gezien.

Tot volgende week,
Britt

(© Lieneke, 21/07/06)