HONDENLIEFDE

Buenos dias,

Ik had woensdag een evaluatiegesprek met Olivier, mijn personal coach bij de fitness. Ik doe het nu toch al enkele maanden en hij wou eens weten hoe ik geëvalueerd ben. En ik moet zeggen, ik was zelf behoorlijk geschrokken. Mijn conditie is er bijna op verdubbeld! Ik ben minder snel moe en op de looprol loop ik nu al vijftien kilometer aan een redelijk snel tempo.

Dorien, jaja ze doet ook nog steeds aan fitness, heeft het nog beter dan mij gedaan. Zij kan al zonder enige moeite twintig kilometer lopen. Mijn streefdoel is dus om voorbij haar te geraken. Een beetje gezonde concurrentie tussen moeder en dochter kan nooit geen kwaad. Én de fitness versterkt de moeder-dochter relatie terug, want die was de laatste maanden wat verziekt geraakt.

Maandag kwam er een telefoontje binnen op het commissariaat. Het was een man die helemaal in paniek was. Zijn frituur stond helemaal in lichter laaie.
Toen Merel en ik bij de plaats delict aankwamen, was de brandweer al volop bezig met het bestrijden van de brand. Op het eerste zicht zag je al dat er niet veel van de frituur zou overblijven. Toen we met de eigenaar wouden gaan praten, zagen we hem plots naar zijn frituur lopen. Hij schreeuwde ‘Dirk, Dirk, hij zit nog in ‘t ‘Frietkot’.’ Eén van de brandweermannen kon hem gelukkig tegenhouden. Toen we bij de man arriveerde, was hij nog steeds in alle staten. ‘Wie is Dirk?’, vroeg ik. ‘Dirk, mijn hond, hij is het enige wat ik nog heb! Red hem!’ Antwoordde hij.

Ondertussen probeerde een brandweerman binnen te geraken, maar dat was onmogelijk. En de kans op instortingsgevaar was ook bijzonder groot.
De man was er echt het hart van in. Ik heb ooit ouders gezien die minder verdrietig leken met de dood van hun zoon of dochter (met de nadruk op leken), dan dat deze man was om zijn hond.

Pasmans en Raymond bleven ter plaatste om getuigen te verhoren en een buurtonderzoek te doen. Merel en ik keerden met de eigenaar terug naar het commissariaat. Hij vertelde hoe hij het vuur had opgemerkt: ‘Dirk en ik gingen zoals elke middag naar de frituur om alles voor te bereiden. Ik had net de frieten voor de eerste keer in het vet gelegd, toen ik een nogal doordringende geur rook. Ik besteedde er verder niet veel belang aan. Vijf minuten later ging ik naar buiten om iets in de vuilnisbak te gooien. Toen ik terug de frituur wou binnenstappen, stond die binnenin al helemaal in brand.’
Hij zei ook dat hij geen flauw benul had wie hem dit zou willen aandoen. Hij had helemaal geen vijanden en hij kwam goed overeen met de eigenaars van de frituurzaken in de buurt. Na een tiental minuten stortte de man opnieuw in en we lieten hem maar naar huis gaan.

Toen Pasmans en Raymond terug kwamen, hadden zij gelukkig wel een spoor gevonden. Een vrouw die enkele huizen verder woonde, had een man opgemerkt rond de frituur, net voordat de eigenaar arriveerde. Ze had gezien dat die een vloeistof op de frituur goot. Pasmans voegde daar nog met een grote glimlach op zijn gezicht aan toe: ‘En de vrouw wist wie die man was. Het was de buurman van de eigenaar. Een zekere…’ ‘Rolf Waeterslaeghers’ vervolledigde Raymond hem.

We zijn onmiddellijk naar het huis van die Rolf gereden. Hij was thuis en liet zich zonder enig verzet meenemen. Merel en ik hebben hem ondervraagd en de uiteindelijke reden waarom hij de frituur in brand had gestoken, was omdat Dirk, de hond, de hond van Rolf zwanger had gemaakt. Dat die, en ik citeer die Rolf nu, ‘Dat dienen stommen hond van em z’n pijp oan Maarten eet gegeve, is tein goe meegenome!’ (Dat die stomme hond van hem zijn pijp aan Maarten heeft gegeven, is dus goed meegenomen.)

Beetje een bizar verhaal, vinden jullie ook niet?

Adios,
Britt

(© Lieneke, 22/09/’06)