PESTERIJEN OP SCHOOL

Hallo,

Héhé, goedenavond iedereen. Ik ben net terug van het commissariaat. Daar heb ik zo’n twee uur aan het verslag van onze zaak van gisteren en vandaag zitten werken.
De zaak ging als volgt: Een jongen van dertien was op het nippertje aan de dood ontsnapt. De jongen, Ben, was zoals elke morgen met de fiets op weg naar school. Plots kwamen er enkele oudere jongens achter hem rijden. Toen ze naast de Leie reden, sloten de jongens Ben in en lieten hem zo rijden dat Ben recht de Leie in reed. De jongens hadden er wel geen rekening mee gehouden dat er net een bootje kwam afvaren. De bestuurder van het bootje had Ben niet zien liggen in het water en vaarde dus recht op hem af. Een enorme klap volgde… De jongens gingen er als de bliksem vandoor en de bestuurder van de boot schrok zich een ongeluk toen hij Ben daar zo zag liggen.

Toen we op de plaats delict aankwamen, was het medisch team Ben aan het reanimeren. De bestuurder van de boot had Ben onmiddellijk uit het water gehaald. Gelukkig, want als hij Ben enkele minuten langer in het water had laten liggen, was dat waarschijnlijk fataal afgelopen voor Ben.
Nick en Bruno onderzochten de buurt en Raymond en Pasmans gingen op zoek naar getuigen. Merel en ik zijn terug naar het commissariaat gereden, tesamen met de bootbestuurder. Hij zou voor een betere beschrijving van de jongens moeten zorgen.
Eén van hen had hij goed gezien en daar konden we dus een robotfoto van maken. Verder wist hij nog te vertellen dat ze met vier jongens waren die allemaal rond de zeventien waren. Er was hem nog één ding opgevallen, ze hadden allemaal hetzelfde rode petje op, met in het midden een blauw-zwarte streep.

De jongen die de bootbestuurder herkent had, zat al in ons bestand. Johannes Martens, vier eerdere aanhoudingen voor slagen en verwondingen en drie voor diefstal. Op school was hij niet, hij was al drie weken ‘ziek’. Zijn moeder stuurde ons naar ‘het parkske’, zijn stamcafé. Daar vonden we hem. Merel en ik hebben hem tot vijf uur ’s avonds zitten ondervragen, maar er zijn niet twee deftige woorden uitgekomen.
Vrijdag hebben we een huiszoeking bij hem thuis gedaan en daar hebben we genoeg belastend bewijsmateriaal gevonden. Met een beetje geluk zou hij dan wel beginnen praten. We hadden namelijk een soort dagboek van hem gevonden, waarin hij foto’s en aantekeningen maakte over zijn ‘slachtoffers’. Ben was één van hen. Toen we het dagboek onder Johannes neus schoven, vertrok zijn gezicht helemaal. Na nog wat te pushen, bekende hij alles. De naam van zijn drie kompanen, de pesterijen tegenover Ben en nog enkele andere jongens, alles.
De drie andere jongens vonden we op school. Ze waren niet zo ‘hard’ als Johannes en bekenden héél wat sneller. Zij zullen voor de jeugdrechter verschijnen, net als Johannes.
Ik heb net nog even met het ziekenhuis gebeld en de dokter wist mij te zeggen dat de toestand van Ben stabiel is. Hij heeft enkele gebroken ribben en een hoofdletsel, maar dat zal op termijn allemaal herstellen.

Ik heb deze nacht amper een oog dichtgedaan. Johan heeft een verkoudheid en heeft de hele nacht liggen snurken. Ik ga mij nu dus even in de zetel leggen. Johan heeft mij beloofd dat hij voor het eten zal zorgen, dus dat beloofd!
Tot volgende week,
Britt

(© Lieneke, 20/10/06)