EEN NIEUWE STAP

Hallo,

Eindelijk is er hier terug wat leven in huis. Johan had gisteren een evaluatiegesprek met zijn baas. Een hele week heeft hij zich op dat gesprek voorbereid. En elke keer als ik zei dat hij het zich zo erg niet moest aantrekken of dat het allemaal wel goed ging gaan, blafte hij me af.
Dorien en Simon mocht ik ook al niet storen deze week, want zij hadden partiële examens. Aangezien ik thuis toch altijd op de toppen van mijn tenen moest lopen en tegen niemand kon spreken, heb ik dus meer op het commissariaat gezeten dan thuis. Daar werd er tenminste iets tegen me gezegd.

Het lijkt wel of één of andere insect de jeugd heeft gebeten en hen heeft vergiftigd met een kwade drug, want deze week was er opnieuw een incident met jongeren.
Een groep van zeven Marokkaanse jongens trokken een meneer of mevrouw van hun fiets en iemand van de groep filmde dit allemaal. De jongens verkochten die filmpjes dan via het internet. Zo hebben we ongeveer 25 klachten binnengekregen deze week. John gaf de zaak aan Merel en mij.
De groep handelde altijd in dezelfde buurt dus het eerste wat Merel en ik zijn gaan doen, is daar eens een kijkje gaan nemen. Na een halfuurtje rondrijden hadden we nog geen enkel spoor van de groep. Het was ondertussen al rond de middag en Merel en ik besloten om iets te gaan eten. Toen we op weg waren naar de snackbar zagen we plots een groepje van zeven Marokkaanse jongens aan de overkant van de straat. Merel dacht blijkbaar hetzelfde als ik, want nog voor ik het wist, stak ze de straat over.
We polsten voorzichtig of ze soms iets wisten van die incidenten, maar ze ontkenden alle zeven. Ik begon wat lastig te worden, want ik wíst gewoon dat zij het waren, maar ja, we konden ze niet arresteren. Plots viel mijn oog op een cameratas die één van de jongens bij zich had. Zonder twijfelen pakte ik die tas en deed ze open. Er zat een videocamera in en een twintigtal cassettes. Ik nam er ééntje uit en stopte het in de camera. Wat ik op het schermpje zag, gaf me al snel een reden om de zeven gasten te arresteren.
Ik weet uit ervaring dat die Marokkaanse jongens die in het criminele milieu zitten, geen katjes zijn om zonder handschoenen aan te pakken. Eerst heb ik dan ook enkele van hun slachtoffers naar het commissariaat laten brengen voor een line-up. Ze haalden er één voor één de zeven juiste jongens uit.
Een bekentenis hadden we niet echt meer nodig, maar het zou mooier in het pv staan als ze alle zeven zouden bekenden. Drie uur later deden ze dat ook allemaal.
Vier zijn nog minderjarig en zullen dus naar de jeugdrechter doorverwezen worden, maar de andere drie zijn al achttien en voor hen ziet het er dus niet zo rooskleurig uit.

Ik heb enige tijd gewacht om jullie dit te vertellen, maar ik denk toch dat het nu het juiste moment is. Herinneren jullie je nog dat ik het al enkele weken ontzettend druk heb op het werk? Wel dat had een reden. Ik wil namelijk hoofdcommissaris worden. Binnen twee weken leg ik de eed af. De hele papierwinkel zit er momenteel op en John heeft voor mij ook een goed woordje gedaan, dus ik zie het helemaal zitten. Johan en de kinderen gaan er ook mee akkoord, dus ik zag geen enkele reden om te twijfelen. Ok eentje misschien, ik heb ook gesolliciteerd voor een nieuwe job. Veel kan ik daar nog niet over zeggen. Ik heb mijn sollicitatie ingediend en dat was het. Verder heb ik daar nog niets over gehoord, dus dat is nog afwachten… Het enige minpunt is dat ik de lokale politie zal moeten verlaten.

Goh, nu ben ik nog vergeten te zeggen hoe Johan zijn evaluatiegesprek was. Wel hij is niet gepromoveerd. Het zou wat overweldigend zijn, twee keer promoveren op een half jaar tijd, maar zijn baas is wel zéér tevreden over Johan. Hij zei tot zelfs dat hij in Johan zijn opvolger ziet. Dus dat belooft!

Tot de volgende,
Britt.

(© Lieneke, 27/10/06)