1 NOVEMBER

Hallo,

Woensdag was het 1 november, Allerheiligen. Voor de dood van Mark besteedde ik daar niet veel aandacht aan. Er vielen ook niet veel mensen te bezoeken op het kerkhof, buiten mijn grootouders dan. Maar sinds negen jaar vind ik het toch belangrijk om zijn graf eens helemaal op te kuisen en er mooie bloemen op te zetten, speciaal voor 1 november. Géén chrysanten, want die bloemen vind je op elke zerk en Mark had een hekel aan chrysanten. Daarom laat ik elk jaar een groot bloemstuk maken, met tien rozen. Elke roos staat voor één jaar dat Dorien en ik hem moeten missen. Het klinkt misschien nogal ‘onnozel’, maar het is gewoon een traditie die ik graag in stand houd.

Aangezien 1 november een ‘feest’dag is, moesten Johan en ik niet gaan werken. We konden dus met het hele gezin naar het kerkhof gaan. Buiten Mark, zijn we ook Johan’s vader een bezoekje gaan brengen. Heel erg lang zijn we niet gebleven, want het was ijzig koud op het kerkhof.
Toen we net terug naar de auto wouden gaan, hoorde we een vrouw schreeuwen. Omdat ik toch ongerust was, ben ik een kijkje gaan nemen. De vrouw zat bij het graf van haar man (op de zerk stond ‘Paul Nieuwdonk, echtgenoot van Nadin Steemans’) en de zerk was helemaal vernield. Er was met een zwaar voorwerp op geklopt en er waren allemaal stukken af. Ik vroeg voorzichtig aan de vrouw wat er precies gebeurd was. Ze antwoordde: ‘één of ander crapuul heeft de zerk van mijn man beschadigt. En ’t was nog maar net een nieuwe zerk. Want enkele maanden geleden was er ook al een steen op gevallen.’
Het werd stilaan duidelijk dat de zerk met opzet was kapot gemaakt. Ik belde naar het commissariaat en vroeg de vrouw of haar man soms vijanden had. Nadine vertelde me dat haar man een tijd een relatie had gehad met een andere vrouw, maar dat hij uiteindelijk voor haar had gekozen. Die vrouw kon dat niet verkroppen en stalkte Paul, maar na een tijd was dat gestopt.
Ik mocht verder niets ondernemen, want ik had geen dienst, maar ik heb gisteren in de dagrapporten gelezen dat die ex-minnares van Paul uiteindelijk de dader bleek te zijn. Je gaat dan eens naar het kerkhof om je geliefde te bezoeken, tref je daar enkel puin aan van de grafzerk. Plezant is anders.

Nu maandag is het eindelijk zo ver. Dan mag ik de eed afleggen om gepromoveerd te worden tot hoofdcommissaris. Ik begin nu eerlijk gezegd toch al wat stress te krijgen. Of ik die andere job krijg, weet ik nog niet, want ik heb er nog steeds niets van gehoord. Ik begin er stilaan wat voor te vrezen…

Ik herinner me plots dat ik een hele tijd geleden iets gezegd had over kooklessen volgen, maar dat is uiteindelijk niet doorgegaan. De chefkok’s moeder lag op dat moment op sterven en hij had geen zin om nog lessen te geven. Ze hebben niet op tijd een vervanger gevonden, waardoor de lessen nooit van start zijn gegaan. En ik ben nooit op zoek geweest naar een andere hobby… Langs de ene kant mag ik nog van geluk spreken dat ik dat nooit heb gedaan, want ik heb nu al genoeg aan mijn hoofd.

Daag,
Britt

(© Lieneke, 03/11/06)