PRILLE LIEFDE

Hallo.

Ik zal direct maar het slechte nieuws vertellen…
Ik heb de job niet. Vorige week had ik gezegd dat ik eens ging informeren, want het duurde echt wel lang voor ze iets van zich lieten horen. Wel, dinsdag heb ik gebeld. Ik heb eerst vijf minuten naar ‘De vier seizoenen’ van Antonio Vivaldi zitten luisteren, vooraleer ze mij doorverbonden met de baas. Hij verontschuldigde zich eerst dat het zolang geduurd had dat hij iets van zich had laten horen, etc. Hij heeft nog enkele minuten over koetjes en kalfjes gepraat én ik begon lastig te worden. Ik heb hem dan maar gewoon onderbroken en hem gevraagd hoe de vork in de steel zat. ‘Heb ik de job of niet?’. Hij antwoordde erop ‘Wel mevrouw Michiels, het spijt mij, maar we hebben iemand anders aangenomen. Hij was meer capabel om deze job uit te oefenen. Maar U zit in ons bestand, dus als wij een job vinden die voor U capabel genoeg is, laten wij U dat zeker weten.’ Boem! Ik heb de telefoon gewoon afgelegd. ‘Niet capabel genoeg voor de job’. Alsof een vrouw minder capabel is dan een man.
Ach ja, ik heb er mij ondertussen al bij neergelegd. Misschien had die man toch wel gelijk en ligt mijn hart gewoon bij de lokale… Merel en de rest van het team waren in ieder geval blij dat ik bleef. Een vrouwelijke hoofdcommissaris bij de lokale politie… Dat komt ook maar sporadisch voor.

Als cadeau voor hun goede rapport mochten Dorien en Simon zaterdag naar een fuif. Het was een fuif van de Chiro, een vriendin van Dorien zit daarbij en ze had het gevraagd. Ik kon dus geen nee zeggen hé. Ze moesten om twee uur thuis zijn. De plaats van de fuif was niet zo ver van hier, dus vond ik wel dat ze met de fiets mochten gaan.
Dorien en Simon waren het huis uit, dus vonden Johan en ik dat we ook wat tijd voor ons twee mochten vrijmaken. We zijn zaterdagavond eerst naar de bioscoop geweest. Dat was ondertussen al een hele tijd geleden. We zijn naar ‘Perfume: the story of a murderer’ gaan kijken. Echt een wondermooie film! Op een gegeven moment kon ik de geuren die in de film werden beschreven echt ruiken.
Daarna zijn we iets gaan eten in een supergezellig restaurantje. Rond twaalf uur waren we thuis. Johan en ik waren rond twee uur nog steeds wakker en we hoorden het buiten ontzettend hard regenen, dus besloot ik maar dat ik Dorien en Simon met de wagen ging halen. Ik wou niet dat ze de volgende dag met een verkoudheid zaten.

Ik stond rond 01u40 op de parking te wachten. Ik zag perfect waar hun fietsen stonden, dus als ze naar buiten kwamen, kon ik hen snel roepen. Rond 01u45 zag ik Simon buiten komen. Ik wou net uit mijn auto stappen, toen hij plots begon te kussen met een meisje. Ik moet zeggen, ’t was een grappig zicht. Ik ben dan maar gewoon terug naar huis gereden. Het zou wat te gênant zijn voor Simon.
Toen ik terug thuis kwam sliep Johan gelukkig al. Vijf minuten nadat ik in mijn bed lag, hoorde ik Dorien en Simon binnenkomen.

Zondag belde er een meisje aan de deur, om te vragen of ze met Simon naar de bioscoop mocht. Toen Simon haar zag staan, begon hij meteen te blozen…

Hasta la vista,
Britt

(© Lieneke, 17/11/06)