FATAAL

Hallo iedereen,

Het is officieel: Simon heeft een vriendin, Imke. Zondag zijn ze samen naar de bioscoop geweest. Althans dat zeiden ze toch. Wanneer ik hen vroeg naar welke film ze waren geweest, antwoorden ze ‘Windkra..’ ‘Perfu…’. ‘We twijfelden nog, maar we zijn uiteindelijk naar ‘Windkracht10’ gaan kijken,’ zei Simon snel. Imke is die avond bij ons blijven eten en ik moet zeggen dat ik het een leuk meisje vind. Knap, slim en wat verlegen, perfect voor Simon. Johan kennende is natuurlijk wat bang. Zijn zoon die zijn eerst liefje heeft! Hij heeft ondertussen al een gesprek gehad met Simon en die heeft hem gelukkig wat gerust kunnen stellen.
Woensdag, na school, hebben Imke en Simon hun relatie bekend gemaakt aan Johan, Dorien en mij. Het was eigenlijk wel grappig hoor. Ze stonden daar allebei nogal verlegen voor ons. Geen van beiden wist hoe ze het ons moesten vertellen. Plots spong Dorien recht en zei: ‘Kijk hé, wat Imke en Simon jullie proberen te zeggen is dat ze een koppel zijn.’ Ik moest me echt inhouden om het niet uit te proesten. Je moest ze daar alledrie zien staan: Johan, duidelijk gechockeerd door het nieuws, Simon, woest op Dorien, tegelijk verondschuldigend kijkend naar Imke en dan nog eens verwachtingsvol kijkend naar Johan. Imke was dan net weer heel verlegen en wat bang.
Uiteindelijk is alles goed gekomen. Iedereen is blij voor Imke en Simon én zij zijn natuurlijk zielsgelukkig.

Tegenwoordig lijkt het een echte plaag: Juweliers overvallen. De overvallers weten natuurlijk dat daar veel te vinden valt, maar toch. Die winkels zijn dezer dagen heel goed beveiligd.
Dinsdag kregen we volgende oproep binnen op het commissariaat: ‘Twee dieven hadden de juwelier ‘Vanhoutteghem’ overvallen. Eén van hem was gewapend. Er was op de noodknop geduwd en de dieven zaten momenteel nog binnen met drie gijzelaars.’
We zijn onmiddellijk met alle interventies naar de Dampoortstraat gereden. Ik kreeg de leiding. (Het was trouwens mijn eerste grote zaak als hoofdcommissaris.) Alle politiemannen stonden op post. Een troep voor de juwelierszaak en enkele troepen die alle mogelijke uitgangen blokkeerden. Ten eerste ondernam ik de truc met de megafoon. Ik riep naar de gijzelaars dat als ze nu naar buiten zouden komen, iedereen er zonder kleerscheuren vanaf geraakte. Zoals gewoonlijk had dat geen effect. Ik vermoede wel dat, als het amateurs waren, ze nu wel nerveus zouden worden. Dat kon een pluspunt zijn, maar ook een minpunt. Het ergste wat ze zouden kunnen doen is iedereen neerknallen, inclusief henzelf.
Vier uur later… Nog steeds geen enkele reactie. Plots kwamen er twee mensen naar buiten. Een man hield een vrouw onder schot. ‘Eén vluchtauto en 25.000 euro! Binnen het uur! Anders knal ik iedereen hier af!’ Dat was hun eis. Het was natuurlijk nooit haalbaar zoveel geld in zo’n korte tijd bij elkaar te krijgen. Uiteindelijk besloot ik dat we hun orders zouden volgen. Maar dan wel met vals geld en er zou een zender op de auto geplaatst worden. Eén uur later stond alles klaar. De gijzelnemers namen één gijzelaar mee. De andere twee lieten ze achter. De overvallers gingen er als bezetenen vandoor en ze werden gevolgd door ons. Jammer genoeg kregen ze dat in de gaten en de chauffeur is sneller beginnen rijden. Met als gevolg dat ze tegen een boom zijn geknald.

Resultaat: drie doden.

Als eerste onderzoek als hoofdcommissaris kan dat tellen. John zegt dat ik het mij niet zo aan moet trekken. Uiteindelijk is er toch niet zoveel veranderd met vroeger, ik doe nog steeds hetzelfde werk. Maar op de één of andere manier voel ik mij nu wel méér verantwoordelijk.

Drie doden, drie families die een dierbare hebben verloren. Én ik weet hoe dat voelt.

Verschrikkelijk!

Britt

(© Lieneke, 24/11/06)