LIEVE PAPA

Hallo,

Ik heb net twee berichtjes gekregen van Dorien en Simon. Ze mochten vandaag hun rapport gaan halen. Simon heeft een totaal van 82% en geen enkel tekort. Dorien heeft een totaal van 75% en een klein tekort op haar examen van chemie, maar doordat haar dagelijks werk goed was, is ze er in totaal nog door. Ze hebben dus allebei meer dan behoorlijk gewerkt. Straks gaan we een cadeau gaan halen voor hun goed rapport. Dorien zou graag de nieuwe dvd van ‘Pirates of the Caribbean’ hebben, een film waar haar idool Johnny Depp in meespeelt. Ja, tegenwoordig heeft Dorien aardig wat idolen: Clouseau, Johnny Depp,… Vorige week zei ze nog iets over Mark Tijsmans. Dat die een geweldig boek heeft geschreven, of zoiets. Simon wou graag een nieuw spel voor op zijn playstation. Ik geloof dat het een spel met straatvoetbal was. Straks gaan we dus shoppen.

Ik moet trouwens ook nog kerstinkopen doen. Dat is er deze week nog niet van gekomen en zondag komen mijn ouders eten. Ik vrees er eerlijk gezegd wat voor. Mijn moeder heeft namelijk altijd al gevonden dat ik totaal niet kan koken en ze heeft het altijd zeer duidelijk laten merken. Ik heb nog even gedacht om een traiteur te laten komen, maar dat vindt ze dan ook weer niet goed. Het zal dus alles of niets zijn… Ik hou mijn hart al vast.

Dinsdag belde er op het werk een man. Ik waarschuw je, het was een heel luguber gesprek.
‘Hallo… Ik heb mijn dochters vermoord.’
‘Is dit een grap?’
‘Nee, ik heb ze neergestoken.’
‘Wat is je naam?’
‘Bert Polders’
‘Waar ben je nu?’
‘Thuis. Bij mijn dochters.’
‘Is er nog iemand anders bij jou?’
‘Nee, mijn vrouw is naar de kapper.’
‘Blijf kalm en doe niets, er is hulp onderweg.’
‘Help me, alsjeblieft…’

Dat was het gesprek. Ik wist echt niet wat ik hoorde. Merel had ondertussen het adres al opgezocht en we zijn met alle patrouilles onmiddellijk naar het huis gereden. Wanneer we aankwamen stond de deur open. Binnen troffen we Bert aan in de woonkamer. Hij had de telefoon nog steeds in zijn ene hand en in zijn andere hand hield hij een bebloed mes. Het eerste meisje vonden we in de keuken. Helemaal omringd door bloed. Haar tweelingzus lag in de badkamer. Ze waren allebei op slag dood. Bert had ze allebei acht messteken gegeven. Ze waren slechts vijf jaar geworden. Twee vrolijke meisjes, zomaar zonder reden vermoord.

Merel en ik hebben Bert meegenomen naar het commissariaat. Hij vertelde ons daar volgend verhaal: ‘Ik weet echt niet wat er mij is overkomen. We waren verstoppertje aan het spelen en plots voelde ik een drang die ik al een hele tijd probeerde te onderdrukken: hen vermoorden. Van het moment zelf herinner ik mij niets meer, maar… maar ik lijd al enkele jaren aan een zware depressie en slik veel antidepressiva.’ Veel meer heeft hij niet meer gezegd. Hij is helemaal in elkaar gezakt en is onder politiebegeleiding naar Sint Lucas gevoerd. Daar ligt hij nu nog steeds. We hebben hem nog niet verder kunnen verhoren. Ik ben wel al met een specialist gaan praten die me wat meer heeft verteld over depressies. In het geval van Bert komt het erop neer dat hij door zijn depressie steeds minder gevoelens had voor zijn dochters. Hij sloot zich helemaal af van zijn familie en leefde op het ritme van zijn antidepressiva, die hij al een hele tijd slikte. Dat gebeurde echter allemaal binnenin hem, langs de buitenkant merkte je er haast niets van. Tot natuurlijk alle stoppen doorslaan en hij de controle over zichzelf kwijtraakte.

Het is echt een verschrikkelijk verhaal. Eén van de ergste zaken die ik ooit heb meegemaakt en ooit zal meemaken. Hoe die meisjes daar lagen en dat net hun vader hen dat heeft aangedaan… Ik snap het echt niet. Bert zal een groot deel van zijn verdere leven achter de tralies mogen doorbrengen, vrees ik voor hem.

Alvast een fijne kerst.
Britt

(© Lieneke, 22/12/06)