BEGIN VERSUS EINDE

Mijn column begin ik graag met volgende boodschap: ‘Cheers op alles wat goed wordt in 2007!’. Ik hoop dat jullie geweldige eindejaarsfeesten hebben gehad? Ik weet niet of jullie het al gemerkt hebben, maar dit is mijn 50ste column. Ik ben eens gaan opzoeken wanneer ik precies de allereerste heb geschreven en dat bleek op 4 januari 2006 te zijn. Er is zoveel gebeurd in die 365 dagen. Goede- maar ook minder leuke dingen. Hoe dan ook, ik hoop dat voor iedereen 2007 een spetterend jaar wordt!

Wat we op oudejaarsavond en nieuwjaar hebben gedaan, kon je vorige week al lezen: niets. De reden waarom had ik dan ook duidelijk gemaakt. Maar dat betekende niet dat we op kerstavond niets deden. Dan kwamen mijn ouders eten. Ik was ongelooflijk nerveus, aangezien mijn moeder op alles wat heeft aan te merken. Volgens haar ben ik sinds mijn eerste levensjaren al een probleemkind geweest… Achteraf bekeken viel het allemaal wel mee. De eendenborst was nog wat gaar, maar voor de rest vond ik van mezelf dat ik een prima gastvrouw ben geweest. Mijn moeder had natuurlijk nog enkele dingen op te merken, maar dat neem ik allemaal met een korreltje zout.
Rond twaalf uur was het cadeautjestijd. Tijd voor mij om wat van m’n acteurskwaliteiten te tonen, want ik wist namelijk al wat Johan voor mij had gekocht. Eerst gaf ik mijn geschenkjes aan iedereen: twee spelletjes voor de playstation voor Simon, een mp3 voor Dorien en een gouden balpen voor Johan. Voor m’n ouders had ik ook nog een kleinigheidje gekocht. Ik heb van Dorien een cd gekregen, van Simon een kookboek (‘hint, hint, hint,’ zei hij er subtiel bij…) en dan van Johan de holster. Blijkbaar kan ik toch nog een aardig potje acteren, want Johan had echt niets in de gaten. Je kon in zijn ogen lezen dat hij fier was op het cadeau dat hij voor me had gekocht.

Enkele van mijn goede voornemens voor het nieuwe jaar, is dat ik blijf fitnessen. Woensdag ben ik dus samen met Dorien gaan fitnessen. Wat ik niet wist, was dat het mijn allerlaatste fitnessdag zou worden. Dorien en ik gingen ons zoals gewoonlijk omkleden en begonnen dan aan ons schema. Ik ging eerst wat armspieroefeningen doen, Dorien ging onmiddellijk op de loopband staan. Na een kwartiertje kwam mijn trainer Olivier even bij me langs. Hij vroeg of ik na de fitness nog even iets wou gaan drinken. Ik zei ja, hij had tenslotte al zoveel gedaan voor mij en dat was het minste wat ik kon doen om hem te bedanken. Twee uur later zat ik bij hem aan een tafeltje in de cafetaria. Dorien had afgesproken met vriendinnen en was al weg. We hebben wat zitten babbelen over de fitness en plots begon Olivier nogal handtastelijk te worden. Hij nam mijn hand vast en probeerde me te kussen. Ik zei hem dat ik daar niet mee gediend was en vroeg hem om ermee te stoppen. Hij begreep me niet en zei dat het dat toch was wat ik wou. ‘We houden tenslotte van elkaar,’ zo zei hij het. Niet wetend wat ik hoorde, ben ik rechtgestaan en weggelopen. Ik zet daar nóóit nog een voet binnen én Dorien ook niet!

Ik moet eerlijk toegeven, het was even schrikken. Ik had dat echt niet zien aankomen. Ik deed steeds heel gewoon tegen hem en heb hem nooit de aanleiding gegeven dat ik iets meer voelde dan vriendschap voor hem. Ik heb het aan Dorien verteld, ik moest haar een reden geven waarom ze niet meer mocht gaan fitnessen, maar niet tegen Johan. Hij zou zich alleen maar nodeloos ongerust en kwaad maken en dat wil ik niet.

En zo begin ik het nieuwe jaar al door te stoppen met iets…

Daag,
Britt

(© Lieneke, 05/012007)