POETS WEDEROM POETS

Hallo,

Simon zit deze week wat in de put. Zijn relatie met Imke zit momenteel in een dieptepunt. Hij vroeg me woensdag wat hij moest doen… Weet je, op zo’n moment weet ik ook niet goed wat te zeggen. Liefde is nog steeds een heel raar beestje. Je moet dat eigenlijk gewoon laten doen. Het beste wat je kan doen is je hart volgen. Dat heb ik dan ook tegen hem gezegd. Maar ik weet ook wel dat ik makkelijk spreken heb. Bon, Simon is op dit moment met Imke aan het praten over hun probleem. Zij zou namelijk graag een stapje verder gaan, maar Simon vindt dat nog te vroeg. Ze zijn ook nog maar twee maanden samen. Ik vind dus persoonlijk dat Simon wel gelijk heeft. Maar langs de andere kant zijn meisjes veel sneller rijper dan jongens. Ach ja, Simon is oud genoeg om dat zelf te beslissen. De laatste jaren heb ik geleerd dat ik ze moet kunnen loslaten. Jammer genoeg geldt dat nog niet voor Johan. Daarom heb ik voorlopig nog niets tegen hem gezegd.
Volgende week weet ik jullie wel te zeggen hoe het gesprek tussen Simon en Imke is verlopen.

Koolstofmonoxidevergiftiging, of simpelweg CO-vergiftiging. Ik blijf het iets raars vinden. ’t Is eigenlijk een verschrikkelijke dood dat je ondergaat. Je kan gewoon niet meer ademen, doordat er geen zuurstof meer in de lucht hangt.
Maandag is er opnieuw een geval van COV gemeld op het werk. Dit keer was het weliswaar een verdacht overlijden. De gasketel was een half jaar geleden vernieuwd en nu waren er twee mensen door gestorven. Genoeg redenen voor het team om deze zaak beter te onderzoeken. De slachtoffers waren een bejaard koppel, de man was 75 jaar, de vrouw 73 jaar. De vrouw had uit een vorig huwelijk een zoon, de man was kinderloos.
Onze eerste prioriteit was de zoon van de vrouw ondervragen. Heel erg aangenaam was dat niet. Pol, de zoon, was er echt kapot van. Zijn vader was ook al overleden aan COV en nu zijn moeder… Het drong nog niet echt tot hem door. Veel wijzer zijn we dan ook niet geworden.

Wanneer ik dinsdag op het commissariaat arriveerde vond ik op m’n bureau een verslag van de huiszoeking bij het bejaarde koppel. Er was één oorring gevonden op een tapijt niet ver van de gasketel. De tweede oorring was nergens in het huis te bespeuren, dus konden we ervan uitgaan dat die oorring van iemand anders was.
Merel en ik besloten om Pol nog eens een bezoekje te gaan brengen met de hoop om wat meer te weten te komen over zijn moeder en stiefvader. Zijn vrouw deed de deur open. ‘Voor wat is’t? Wij kopen ni aan de deur!’ ‘Politie Gent, Mevrouw. Hoofdcommissaris Britt Michiels’ ‘en hoofdinspecteur Merel Vanneste.’ Binnen troffen we een nog steeds verdwaasde Pol aan. Zijn vrouw vertelde ons dat hij daar de hele nacht zo had gezeten. Het leek me het beste om Pol te laten onderzoeken. Op het moment dat ik het aan de vrouw wou voorstellen, viel mijn oog plots op een schaaltje op de kast. Er lag een oorring in. Inderdaad, exact dezelfde als die die we in het huis hadden gevonden.

Donderdag bekende Christl, Pol’s vrouw, eindelijk. Ze was haar schoonouders beu. Ze hadden namelijk ontzettend veel gokschulden en die werden elke maand groter. Pol probeerde er zoveel mogelijk van te betalen, maar Christl was dat kotsbeu. Op zondagmiddag gaan ze, naar goede gewoonte, steeds eten bij het bejaarde koppel. Dan heeft Christl die gasketel gesaboteerd, met als gevolg dat ze enkele uren later haar schoonouders had vermoord.

‘Poets wederom poets.’ Dat waren de laatste woorden die Christl tegen me had gezegd.

Britt.

(© Lieneke, 26/01/07)