BEESTENBOEL

Hoi,

Zoals beloofd volgt hier een kort verslag over het gesprek tussen Simon en Imke van vorige week. Vrijdagavond kwam Simon met een grote glimlach op zijn gezicht thuis, dus ik kon direct raden hoe het gesprek was verlopen. ‘Ik heb gewoon eerlijk tegen Imke gezegd hoe ik me voel en dat ik op dit moment nog niet klaar ben om een stapje verder te gaan.’ ‘En hoe reageerde ze erop?’ ‘Ik zag in haar ogen dat ze het jammer vond, maar ze vertelde me wel dat ze ermee kon leven. Ze zou wel op me wachten… Je weet wel… tot ik er klaar voor ben.’
Ik moet eerlijk toegeven, ik vond het een raar gesprek. Simon was vroeger nooit zo open over zijn gevoelens, integendeel zelf, hij zei haast nooit hoe hij zich voelde. Maar sinds hij Imke kent, is hij echt helemaal open gebloeid. Tegenover mij dan toch, want hij vindt het nog steeds moeilijk om er met z’n pa over te praten. Volgens mij komt dat gewoon doordat Johan zo overbezorgd is. Maar ja, dat zal in de toekomst allemaal wel verbeteren zeker?

Deze week heb ik nog eens wat meegemaakt met dat andere kind van mij, ons Dorien. Ze is op school aan een project bezig over ‘mishandeling van de huisdieren’. Haar groep heeft het thema van de knaagdieren op zich genomen. Ik geloof dat het voor het vak biologie is en dat ze er voor Nederlands ook iets over zien. Dorien is verantwoordelijk voor ‘De verwaarloosde ratten en hamsters’. Ze moet onderzoek doen in asielen, boerderijen en in ik weet niet nog waar allemaal. En je weet het hé, als Dorien ergens mee begint, is ze niet meer te stoppen! Ik geloof dat ze dat van mij heeft.
Maar waar ik nu naartoe wil… Woensdag kom ik thuis en wat tref ik aan op de keukentafel? Inderdaad ja! Twee kleine ratjes! Niet dat ik daar bang van ben, maar ik ben ongelooflijk allergisch aan dieren met haren, dus eigenlijk aan zowat alle dieren. Ik ga dan altijd hard niezen, m’n ogen beginnen te tranen en mijn neus begint te lopen. Dorien kon er zeker van zijn dat ze met een heel goede uitleg moest afkomen!

‘Maar mama, het is voor ’t school.’
‘Het kan me niet schelen Dorien! Al was het voor de paus! Die beesten moeten hier buiten!’
‘Maaar…’
‘STOP! Geen woord meer! Buiten!’
‘Ik-heb-ze-nodig-voor-mijn-onderzoek-mama-weet-je-wat-ik-zet-ze-op-mijn-kamer-maar-Jip-en-Janneke-blijven-hier!’ zei Dorien in één lange adem. Ok, met dat idee kon ik nog een beetje akkoord gaan, dat ze op haar kamer staan, maar enkel tot haar onderzoek voor school is gedaan. Dan vliegen ze buiten! Lang kan dat project toch niet meer duren, hoop ik althans. Jip & Janneke staan nu op Dorien’s kamer en ik probeer die kamer zoveel mogelijk te mijden. Gisteren ben ik naar de dokter geweest, om een doosje anti-allergische medicijnen. Ze beginnen nu eindelijk wat te helpen, want vannacht heb ik geen oog dichtgedaan. ’t Was net of die twee beesten stonden naast m’n bed.

Bon, laat ons hopen dat ik jullie volgende week kan meedelen dat Jip en Janneke voorgoed uit mijn leven zijn!

Tot de volgende,
Britt

(© Lieneke, 02/02/07)