MAX

Hallo,

Zoals ik jullie vorige week had beloofd, volgt hier een verlag over de ontmoeting met de nieuwe vriend van Merel.
Johan en ik zouden vorige zaterdag iets met hen gaan drinken. Omstreeks zeven uur ’s avonds kwamen we aan in ‘De Combi’. Merel en Laurent waren er nog niet. Johan bestelde al iets voor ons, in afwachting tot ze arriveerden. Minuten gingen voorbij…

* * *

Kwart na zeven…

* * *

Half acht… We bestelden ons tweede drankje.

* * *

Kwart voor acht… Ik probeerde Merel voor de derde maal te bereiken.
‘Hallo, Merel Vanneste. Ik ben nu niet …’ Nog steeds geen antwoord…

* * *

Acht uur en vijf. Merel en Laurent stormen eindelijk ‘De Combi’ binnen. Ik was al redelijk pisnijdig, dus ik hoopte dat Merel met een goed excuus afkwam. Ze weet het dat ik het haat als ik moet wachten en zeker als men niets van zich laat horen. Nadat ik haar ernaar vroeg, antwoordde Laurent, ‘Mevrouw Van Lancker - of mag ik Britt zeggen? – het is helemaal mijn verantwoordelijkheid dat wij hier te laat arriveerden. U ziet, ik werk als lijfwacht voor de koning. Of liever gezegd voor prinses Mathilde. Vandaag moest ik haar vergezellen en de afspraak is wat uitgelopen. Vandaar dat wij hier niet eerder konden zijn. Onze excuses nogmaals.’
Ik moet toegeven, ik stond even met mijn mond vol tanden. Als excuus kon dit natuurlijk wel tellen. Merel had zowat de persoonlijke lijfwacht van Mathilde aan de haak geslagen! Om het ijs te breken en omdat Johan zag dat ik even niets wist te zeggen, floepte hij eruit ‘Laurent… Toepasselijke naam hé als je voor het koningshuis werkt’. Ik denk dat Johan al snel aan mijn gezicht zag wat ik van zijn opmerking vond.
Maar bon, uiteindelijk is het een hele leuke avond geworden. Merel is echt smoorverliefd en Laurent is echt fantastisch. Helemaal geschikt voor Merel. Grappig, loyaal, vriendelijk, romantisch,… Hij heeft wel wat weg van Johan.
Maandag vertelde Merel me zelfs dat ze gewoon voelt dat hij de ware is en dat ze met hem later kinderen wil. Wordt dus zeker nog vervolgd.

Dit is natuurlijk niet het enige wat er deze week is gebeurd. Dinsdag kwam er een jongetje binnen op het commissariaat. Hij leed aan het syndroom van down of beter gekend: hij was een mongooltje. Hij kwam zeggen dat Lars was weggelopen. Merel en ik besloten, met toestemming van John, om ons over hem te ontfermen. Max, zo heette het jongetje, had een foto bij zich van Lars en hem. Het bleek dat Lars een hondje was. Merel en ik besloten om eens bij Max thuis te gaan kijken. Daar was niets speciaals te zien. Max zijn mama was wel behoorlijk ongerust. Wanneer ze van haar werk was thuisgekomen, was Max niet thuis. We legden haar de situatie uit en ze begon wat te kalmeren. We konden verder niet veel meer doen, want bij hen thuis was er niets gevonden wat ons zou kunnen helpen.
Op weg naar het commissariaat zag Merel aan de kant van de weg plots een dood dier liggen. En je zal het al kunnen raden… Het was inderdaad Lars. We waren er echt allebei niet goed van. Hoe moesten wij nu uitlegen aan Max dat Lars doodt was? Die jongen begrijpt dat gewoon niet. Om de pijn wat te verzachten besloten Merel en ik om Max een nieuw hondje te kopen. Max vond de nieuwe hond echt super. Hij heeft het de naam Britt gegeven. Ik moet toegeven, ik vind het wat raar. Een hond die naar dezelfde naam luistert als ik. Maar bon, die jongen is toch terug gelukkig en dat is wat telt hé.

Dag,
Britt.

(© Lieneke, 16/02/07)