T

Hallo,

‘Dorien! Wil je nu eindelijk die mesthoop eens opruimen.’
‘Maaaa, niet zagen hé. Zo vuil is mijn kamer nu toch ook niet…’
‘Niet vuil!? Elke keer als de deur van je kamer opengaat, verspreidt er zich een penetrante geur door heel het huis!’
‘Nu overdrijf je toch écht!’
‘Kijk hé, als voor woensdag je kamer niet picobello in orde is, houd ík grote schoonmaak op je kamer! En reken maar dat er dan veel rechtstreeks de vuilniszak invliegt!’
Als de ogen die me toen aankeken kogels waren geweest, ben ik er zeker van dat ik dit niet meer kon navertellen.

De wetenschap zegt dat de kamers van jongvolwassen meisjes tien keer slordiger en vuiler zijn dan die van jongvolwassen jongens. Wel, in mijn huis klopt deze wetenschap voor 100, wat zeg ik, 200 procent. Wanneer je de kamer van Dorien vergelijkt met die van Simon, krijg je te maken met een cultuurschok. Dorien’s kamer is nog erger dan een zwijnenstal en bij Simon lijkt het wel alsof hij een fulltime kuisvrouw in dienst heeft. ‘Imke haat het om in een slordige kamer te moeten zitten’, is Simon zijn motivatie om zijn kamer zo proper mogelijk te houden. En ik moet zeggen, Imke krijgt blijkbaar alles van Simon gedaan.

Ik wist zelf ook wel dat Dorien haar kamer niet zou opruimen, ze heeft het nog nooit uit zichzelf gedaan en ze geloofde vast ook niet dat ik mijn dreigement effectief zou uitvoeren. Maar daar had ze het dit keer bij het verkeerde eind.
Woensdag vertrok ik met een rol vuilniszakken, twee emmers heet water, een plumeau en een perfecte schoonmaakoutfit richting de tweede deur van de eerste verdieping, meerbepaald Dorien’s domein. Bij nader inzien had ik beter nog een mondmasker meegebracht, want bij het openen van de deur rook ik meer dan ooit die verschrikkelijke geur.
Ik begon met de kledij die over de hele kamer verspreid lag in vuilniszakken te stoppen. In totaal heb ik er drie mee gevuld. Later zou ik deze wel wassen, maar eerst wou ik Dorien eens goed laten schrikken door haar te vertellen dat ik ze had weggegooid. Vervolgens waren de lege blikjes, flesjes, zakken chips,… aan de beurt. Daar het ik bijna twee vuilniszakken mee gevuld.

En dan kwam de grootste uitdaging: het bureau. Dorien maakte al enkele weken haar huiswerk aan de keukentafel, want ze had totaal geen plaats meer op haar bureau.
Wanneer ik ongeveer de helft had opgeruimd, botste ik op een boekje met de titel ‘T’. Het was een schriftje waarin Dorien vanalles had gekribbeld. Het leek eigenlijk heel erg op een dagboek. Nieuwsgierig als ik ben, heb ik de eerste pagina gelezen. Kort samengevat weet ik dat de T. staat voor Toon, waar ze verliefd op is. Blijkt dus dat ik het enkele weken geleden toch bij het rechte eind had, wanneer ik haar vroeg of ze soms verliefd was. Maar ik heb haar nog nooit over een Toon horen praten, tenzij over haar leerkracht van geschiedenis.

…

Neen.

Zou het kunnen?

…

Britt.

(© Lieneke, 20/04/07)