VREUGDE EN VERDRIET

Hallo iedereen.

Ik vertelde jullie twee weken geleden dat Merel groot nieuws had. Wel dat had ze ook. Een direct gevolg van dat nieuws was ook de reden waarom ik vorige week geen column heb geschreven. Wanneer je verder leest, zal alles wel duidelijk worden.

Die vrijdagavond was ik een half uur te laat bij Merel. Ik zag aan haar gezicht en dat van Laurent dat het best wel groot nieuws was wat ze te vertellen hadden. Ik besloot om meteen met de deur in huis te vallen, want ik was veel te nieuwsgierig. 

‘Ok, wat is nu het grote nieuws, Merel?’
‘Goh Britt. Buiten Laurent weet nog niemand het, dus hou het een beetje voor jezelf. Ook tegen het team hé.’
‘Ja Merel, da’s geen probleem, maar zou je nu alsjeblieft willen vertellen wat er gaande is ?’ 
‘Britt, euhm… Wel euhm… Ik… Laurent en ik… We zijn zwanger.’
‘…’
‘Britt?’

Ik was eerlijk gezegd best wel geschrokken hoor. Merel zwanger! Ik had eerder nieuws verwacht in de aard van ‘Laurent en ik gaan trouwen of we zijn verloofd’, maar dat ze direct zwanger is. Nou ja, je gaat mij niet horen zeggen dat ik niet blij ben voor haar, integendeel zelfs, maar ze kent Laurent nog maar enkele maanden. 

‘Britt??’
‘Ik ben heel blij voor jullie, Merel. Echt waar.’
‘Goh… Gelukkig. Ik kreeg even het gevoel dat je het helemaal geen prettig nieuws vond.’
‘’t is echt fantastisch, Merel. Proficiat.’

We zaten op dat moment echt met tranen in onze ogen. Tot op dat moment besefte ik eigenlijk niet dat Merel zo’n goede en zelfs mijn beste vriendin was geworden.
We hebben nog een hele avond over baby’s zitten babbelen. Ik over Dorien en hoe het was om zo’n klein wonder ter wereld te brengen. Ik heb wel even verzwegen hoeveel slapeloze nachten, depressies en vuile luiers eraan te pas komen.

***

*Dring, dring… dring, dring…*

Het was amper vijf uur ’s morgens vorige week vrijdag wanneer m’n gsm ging. Het was Merel.
‘Britt? Ik hier. Ik ben net naar het toilet geweest en ik was aan het bloeden. Laurent is niet thuis. Kom alsjeblieft… Ik ben zó bang…’

Nadat ik Merel heb opgepikt zijn we onmiddellijk naar het ziekenhuis gereden, waar de dokters haar onmiddellijk mee namen. Ondertussen probeerde ik hopeloos Laurent te bereiken. Ik wist van Merel dat hij met prinses Mathilde naar Frankrijk was en dus was de kans dat hij zijn privételefoon zou gebruiken klein.

Twee uur later kwam de dokter eindelijk met nieuws. Het was niet bepaald goed nieuws, want Merel had net een miskraam gehad. Wanneer ik Merel’s kamer binnen ging, wist ik eerlijk gezegd niet goed wat te zeggen. Ze had een betraand gezicht en keek zó triest. Ik ben gewoon naar haar toegelopen en zonder iets te zeggen beginnen troosten.
Enkele uren later kon ik Laurent eindelijk bereiken en hij zou onmiddellijk naar het ziekenhuis komen. Twee uur later was hij daar en dan heb ik hen alleen gelaten.

Merel is ondertussen opnieuw aan het werk, maar ik zie dat ze het nog steeds niet helemaal heeft verwerkt.

Ik hoop dat jullie nu begrijpen dat ik vorige week geen column heb geschreven, maar mijn hoofd stond er echt niet naar.


Groetjes,

Britt.

(© Lieneke, 07/09/07)