ZWARE VOET

Hallo iedereen.

Ondertussen ben ik opnieuw uit vakantiestemming en terug volop aan het werk.

Maandag 9 april 2007, paasmaandag dus voor velen onder ons een dagje extra vakantie. Maar jammer genoeg niet voor ons team. Op paasmaandag is het de traditie dat elk duo op post gaat voor alcoholcontroles. Saai werk dus. Als er iets is wat ik zou willen schrappen bij mijn werk bij de politie, zijn het alcoholcontroles. Ik weet dat ze er moéten zijn, maar het is oh zo verdomd saai werk.

10u00. Zeven tassen koffie. Tien boetes.

Het lijkt wel of die paaseieren een stimulerend effect hebben op de chauffeurs hun voeten. Tien boetes in nog geen twee uur tijd. Merel had er blijkbaar een heftige nacht opzitten, want van de twee uur dat wij daar stonden, was ze maar tien minuten wakker geweest. Dát is dan misschien een voordeel aan snelheidscontroles; je moet eigenlijk niets doen, dus kan je gerust wat verloren slaap inhalen. Ik liet haar dus nog wat uitrusten…

12u15. Twaalf tassen koffie. Achttien boetes.

Merel en ik hadden net onze lunch, een broodje kaas, op. Plots wordt er een zwarte BMW geflitst. Nummerplaat NIG 558. Merel verslikte zich in een slok koffie. ‘Wat was die nummerplaat?!’ ‘NIG 558’, antwoordde ik. ‘Godverdomme, Laurent! Hoeveel reed hij?’ ‘160 km per uur… En je mag hier 70.’ De reactie van Merel hierop, herhaal ik liever niet, want deze is niet echt geschikt voor gevoelige lezers. Ik kan op zijn minst zeggen dat ze heftig was. Héél heftig.

Merel was van plan om Laurent onmiddellijk te bellen, maar ik heb haar kunnen overtuigen om nog even te wachten. Hij zat tenslotte nog in zijn auto én je mag niet bellen wanneer je rijdt. Een halfuurtje later kon ik ze echt niet meer houden. ‘Laurent, godverdomme! Was dat écht nodig!? Ik heb u hier juist geflitst! 160 km per uur en ge moogt hier maar 70! Beseft ge wel wat ons da gaat kosten?!’ Paf. Telefoon ingelegd.

Ik moet toegeven, zo heb ik Merel nog niet vaak gezien. Om haar wat te kalmeren, zei ik dat Laurent toch voldoende verdient om zo’n boete te betalen… ‘Maar hij kan het zich wel niet permitteren om zijn rijbewijs te verliezen!’ blafte Merel terug. ‘Als bodyguard moet hij de prinses steeds kunnen vervoeren en dat gaat natuurlijk niet meer als ge u rijbewijs niet meer hebt.’ Daar had ze een punt. ‘En probeer niet om z’n boete te verminderen hé Britt, hij moet er zijn conclusies uit trekken. Hij heeft een veel te zware voet én dat zal hij voelen ook!’

18u00. Vierentwintig tassen koffie. Zevenendertig boetes.

Ik heb Merel zoveel mogelijk met rust gelaten, want ze bleef nog steeds woest. Hoe het er bij Merel thuis aan toe gegaan is die avond, weet ik niet. De volgende dag heeft ze er geen woord meer over gezegd én ik heb er ook niet meer naar gevraagd!

Groetjes,
Britt.

(© Lieneke, 13/04/07)