“Wat eenuhm…, schátje...”

Hey!

Gisteren is mama naar de gynaecoloog geweest, samen met Johan. Om eens te kijken hoever ze is en dergelijke. Ze hadden een afspraak om halftien, en om halftwee waren ze nog niet terug. Ik ging eens bellen, bleek dat hun gynaecologe een ‘spoedje’ had. En de andere gynaecologen waren met verlof. Juist ja… *zucht* 

Mama vraagt zich af waarom ik de laatste dagen zo chagrijnig ben. Omdat zij zo vrolijk is, daarom. Daar word je ook wel chagrijnig van. Vergeef me dit, maar het was een hele opluchting dat ze zo lang wegbleven. Een uur zonder mama is een geschenk uit de hemel. Vijf uur dus helemaal. 

Om drie uur waren ze eindelijk terug. Mama had een heel verhaal over dat ze allemaal kleine kindjes met hun trotse ouders had gezien, en dat ’t direct begon te kriebelen. Ze hebben een foto laten maken. *zucht* Mama toonde die trots aan mij en Simon. “Kijk eens”, begon ze, “dit is jullie broertje of zusje.” Simon en ik keken verbaasd naar het kleine witte schepseltje op de foto. “Wat eenuhm…, schátje…”, stamelden wij. “Ik ga ‘m direct inlijsten”, zei mama, die naar boven spurtte om een kader te halen. 

Ze was zo enthousiast, dat ze niet eens merkte dat ik na een aantal keren “tof” te hebben gezegd, mijn mp3-speler aanzette en muziek ging luisteren. Simon heeft alles nog moeten aanhoren, omdat zijn mp3-speler kapot is. Och arme… Om te bekomen was hij maar direct na het einde van het ‘gesprek’ met mama, naar zijn Anne gegaan. Het had hem duidelijk goed gedaan. Rond een uur of negen kwam hij pas thuis, helemaal relaxed. Ik zei: “Amaai Simon, dat middagje bij Anne heeft u precies goed gedaan!” Simon knikte. “Zeker”, zei hij. “Ge had mee moeten komen. Had je een hoop ellende bespaard.” “Had mij geïnviteerd!” zei ik. “Had dat gevraagd”, zei Simon. Hij stak zijn tong naar mij uit. “Aan u heb ik ook veel!” riep ik door het huis. “Ik weet het!” riep Simon terug. Hij begon een vrolijk deuntje te fluiten. *zucht* ’t Zal de liefde zijn zeker?

Dinsdag zijn we dus naar Antwerpen geweest. ’t Was wel leuk. We hebben heel veel geld uitgegeven. Johan en mama wilde ons precies nog een keer goed verwennen. Als de baby er eenmaal is, zullen we daar geen tijd voor hebben zeker. En geen geld. “Die luiers zijn ongelofeloos duur tegenwoordig”, zei mama ongerust. Simon en ik hebben diep gezucht.

Maar goed, dit was het weer voor deze week. Tot de volgende!!

Groetjes + Kusjes

Dorien

(©June, 12/08/05)