School-countdown-tijd

Elaba!!

Nog een paar daagjes (vijf om precies te zijn, vandaag niet meegerekend) en dan moeten we weer afzien op school. Ik heb daar dus echt geen zin in. Ze hebben de klassenlijsten en de roosters op de website van onze school gezet. Wat blijkt nu? Ik zit bij vijfentwintig onbekende mensen, en maar vier bekende (waar Simon er één van is). 

En het word nog erger. Ik heb dit jaar mevr. Nieuwenhuys voor Nederlands, die had ik vorig jaar ook. Die tang heeft ervoor gezorgd dat ik gebuisd was voor Nederlands. En volgens mij heeft ze haar man (meneer Nieuwenhuys van Frans) opgestookt zodat ik ook voor Frans gebuisd was… 

Ik was me daarstraks aan het vervelen, en ik vond dat ik moest weten hoeveel kilo mijn schoolboeken wegen. Ik schok nogal toen ik eens keek wat de weegschaal aangaf als gewicht van al die boeken: twaalf kilo! En daarvan moeten wij elke dag zo’n beetje de helft op onze rug nemen. Kindermishandeling! 

Johan heeft een nieuwe auto gekocht. Een grotere dan de vorige, want er komt tenslotte een kleintje bij. En die kleintjes hebben veel ruimte nodig. Hij heeft maar ‘gewoon’ een Opel Vectra gekocht… Bwaaa, even twintig duizend euro neertellen voor een metertje meer auto. Je moet het willen… *zucht*

En Johan heeft niet alleen een auto gekocht. Hij had precies zin om zijn geld uit te geven… Hij heeft voor zowel Simon als mijzelf een mp3-speler gekocht, voor Simon een nieuwe fiets, en voor mij (hou je vast) een laptop mét de mogelijkheid om ‘m op Internet aan te sluiten. :) “Dan hoeven jij en Simon niet meer om de computer te vechten”, was Johan zijn verklaring. Voor mama heeft hij overigens een paar babyschoentjes gekocht. Voor de kleine.

Ik heb net die laptop eens aangezet, en Johan heeft even geholpen met Windows XP te installeren. En nou ben ik alles van de pc naar mijn laptop aan het overzetten. Dat duurt lang! Ik zit hier nu al een half uur met mijn duimen te draaien… Nouja, eigenlijk ook weer niet, want ik ben deze column aan het typen…

Simon is een einde gaan fietsen op zijn nieuwe fiets. Tenminste, dat was hij van plan. “Páááá, ik kan niet fietsen zo”, zei hij. “De banden staan plat.” Ik begon te lachen; ’t is niet de eerste keer dat Simon dat voorheeft. “Pomp ze dan op, hè jongen”, zei Johan zonder op te kijken van zijn krant. “Waar is de pomp dan?” vroeg Simon al zuchtend. “In de schuur, hè jongen”, zei Johan, nog steeds zonder op te kijken. “Daar staat ie niet”, zei Simon, opnieuw zuchtend. “Niet?” vroeg Johan, die verbaasd omkeek. “Misschien zit ie nog in een verhuisdoos. We hebben ze tenslotte nog altijd niet allemaal uitgepakt.” Ik lachte me ondertussen bijna dood; ’t is maar dat je het weet. “Dorien,” begon Johan, “ga jij eens een pomp kopen bij de fietsenwinkel. Ik zal je geld geven.” En toen hield ik wel op met lachen. 

Dat ik die pomp moet gaan kopen, is dus de reden dat ik nu ga stoppen. Tot volgende week maar weer!

Xxxjes, Dorien

(©June, 26/08/05)