R.I.P.-sale...

Hey...

Sorry alvast voor deze on-vrolijke column, maar ik ben een beetje depri. Net als de rest van het gezin trouwens…

Mama heeft afgelopen dinsdag een miskraam gehad. Het leek allemaal goed te gaan, en ze mocht weer naar huis. Eenmaal thuis, was het direct weer mis. Dus wij weer terug naar het ziekenhuis. Johan drukte twee keer harder op het gaspedaal dan eigenlijk mocht. We kregen de politie achter ons aan. Het waren Nick en Bruno. Na een snelle “mogen we doorrijden, het is een noodgeval” van Johan en een directe “rij maar” van Bruno mochten we doorrijden. 

We hebben dat ziekenhuis doorgerend, mama het ziekenhuis doorgeduwd in een rolstoel…, we hebben onze benen bijna van ons lichaam afgelopen, maar het was al te laat…

Mama zit nu de hele dag boven te huilen, Johan zit beneden achter zijn laptop zijn tranen te bedwingen, en Simon en ik proberen het maar een beetje te verwerken door onze dag zo vol mogelijk te plannen zodat we geen tijd hebben om te rouwen. Johan heeft vanmiddag in een opwelling alle al gekochte babyspullen op straat gezet, met ons erbij. “Verkoop alles maar, voor een redelijk prijsje”, zei hij, waarna hij bijna jankend terug naar binnen liep. 

En daar stonden we dan. Simon en ik waren ervan overtuigt dat we best niets verkochten. Als mama graag een kindje wil met Johan, zullen ze het vast nog opnieuw willen proberen. Als ze dan al die spullen en meubels opnieuw moeten aanschaffen, krijgen wij verwijten naar ons hoofd geslingerd omdat wij de oude verkocht hebben. We besloten alles maar weer terug naar binnen te dragen. 

Toen mama even naar beneden kwam omdat ze gek werd van het heen en weer geloop op de trap, en waar dat heen en weer geloop voor nodig was, kreeg ze van mij en Simon te horen dat Johan ons had opgedragen alle spullen die in de babykamer stonden te verkopen. Ze wist niet wat ze hoorde. Ze was blij dat wij niet naar Johan hadden geluisterd. Een paar minuten later kon ze er wel om lachen. Ook zij besefte dat ze nog wel een kans zou hebben om het opnieuw te proberen.

Nou, ik ben er weer vandoor. Ik ga even kijken hoe dat het bij dansles is. Even mijn gezicht laten zien, even kijken wat de groep nu aan het leren is, en nog wat van die nutteloze ik-zit-mij-aan-de-kant-te-vervelen-dingen.

Groetjes + dikke kussen,

Dorien

(©June, 21/09/05)