Depri – happy - depri

Hey!

Het gaat al beter hier in huis. Simon en ik kunnen toch redelijk met ‘hét verlies’ omgaan, Johan probeert zijn verdriet weg te werken door zo veel mogelijk kleine, domme zaakjes aan te nemen en mama zit nog altijd heel veel thuis te huilen. Maar ze wil maandag weer aan de slag. Ze zegt het niet, maar ze wil hetzelfde bereiken als Johan: er niet aan kúnnen denken door het vele werken. 

Simon was dinsdag jarig. En aangezien mama en Johan wel iets anders aan hun kop hadden ben ik maar iets leuks met mijn stiefbroertje gaan doen. We waren toch vrij van school. We zijn naar de cinema geweest (‘The skeleton key’. Simon had zin in een thriller. Ik vond het iets minder leuk), en daarna nog even gaan shoppen. 

Simon snapte wel dat mama en Johan even geen zin hadden in een feestje, maar zelfs een felicitatie kon er die ochtend niet vanaf. Daar baalde hij nog het meeste van. Hij was blij dat ik hem nog wat probeerde op te vrolijken. Om mij te bedanken trakteerde hij mij op een warme, Brusselse wafel met véél slagroom en een colaatje. Toch lief. :)

We voelden ons allebei een stuk gelukkiger dan wanneer we thuis zaten. Eenmaal thuis waren we direct weer chagrijnig. Die hier-word-je-flink-depri-van-sfeer hangt gewoon in ons huis. Je moet maar binnen kijken… Simon voelde zich ook direct weer ongelukkig. Hij had zo’n leuke dag gehad, hij had alles kunnen vergeten… En nu was alles weer zoals eerder die dag. Dat gevoel wat hij ontvlucht had door met mij op stap te gaan was direct weer terug. En daar voel ik mij dan schuldig om…

We moeten op school, bij muziek, een nieuwe versie van een oud liedje maken. Een liedje van minstens tien jaar oud. Ik heb voor ‘Sunny’ van Boney M. gekozen. Ik heb dan vlug drie klasgenoten gekozen die mij konden helpen met eventuele aanpassingen van de tekst, en vooral: de bladmuziek.

Na even wat zoeken op Internet hebben we de bladmuziek van het originele nummer gevonden. Met zijn vieren zijn we dan direct aan de slag gegaan, en aan het einde van het lesuur waren we toch al vrij ver. Over zes weken moeten we het voor punt opvoeren. Ik vind het echt heel spannend! Onze muziekdocent was alvast zéér enthousiast na het horen van de intro die we al wat opgefrist hadden.

Ik zal elke week wel even laten weten hoe het nummer vordert. Maar nu moet ik écht door, ik heb zangles. Dus dada, en tot volgende week!

Dorien

(©June, 30/09/05)