Huisje, tuintje…, en het kindje dan?

Hey!

Druk, druk, druk. Ik heb het ongelofelijk druk gehad, en diezelfde drukke periode is nog lang niet gedaan. Nog een geluk dat ik tijd heb om deze column te typen. Nouja, eigenlijk heb ik die tijd niet. Ik zou best beginnen met de drie boekbesprekingen die ik voor volgende vrijdag moet inleveren bij mijn docent Nederlands. En geloof me, dat is een ongelofelijke klus. We moeten er twaalf maken. Nu heb ik er nog maar drie te doen, maar nu we weten dat het zo snel af moet zijn en we tot een paar weken terug nog niet eens wísten dat we ze zo snel moesten afhebben, is het eigenlijk nog moeilijker. Want nu moet het allemaal snel-snel, en dan moet je nog maar afwachten of je verslag waar je dan zo lang voor gezeten hebt, wel word goedgekeurd. Nouja…, ik zal er tegenaan moeten gaan het komend weekend. Nog een geluk dat ik ook maandag vrij heb. Dan kan ik dan ook nog wat werk doen. Maar eerst ga ik eens even melden wat er de afgelopen week allemaal is gebeurd.

Mama en Johan hebben vorig weekend hun cadeaus die ze voor Simon zijn verjaardag hadden gekocht, gegeven. Simon was vrij verbaasd: hij had het niet meer verwacht. En wat hij ook niet had verwacht, was dat mama en Johan hun excuses aanboden omdat ze er op zijn verjaardag zelf niets aan gedaan hadden. Vooral Johan had zich erom geschaamd. Hij was zijn bloedeigen zoon een klein beetje veel vergeten. Nouja, ik ben allang blij dat het zo is opgelost. 

Ik heb beloofd dat ik jullie op de hoogte zou houden van het nummertje dat we voor muziek moeten opvoeren. Nou, we zijn een beetje vastgelopen. De noten op de partituren kloppen blijkbaar niet helemaal. Guy, ‘onze’ gitarist, heeft het eens helemaal doorgespeeld, en iedereen vond dat het niet lekker klonk. Zelfs de mensen die niet veel verstand hebben van gitaarmuziek, zoals Simon (hij doet bij ons de toetsen). We zijn met z’n allen bij elkaar gaan zitten, in de hoop dat we een goede manier zouden vinden om die noten wel goed neer te zetten zodat het wel lekker speelt, maar het heeft niet geholpen… Guy heeft beloofd dat ie van ’t weekend eens ging proberen of ie er wat op kon bedenken. Ik hoop dat het lukt!

Maar even iets anders: gisteren zijn mama, Johan, Simon en ik gaan kijken in het nieuwe huis van Wilfried en Dominique. Jeetje! Wat een huis! Ik dacht dat wij groot woonden, maar zij wonen nu nóg groter! Echt enorm! Ik viel bijna achterover toen ik binnen kwam. Nee, buiten niet, want van buitenaf gezien oogt het helemaal niet zo groot. Je verwacht dan niet zo heel veel meer qua grootte. Maar dan kom je de hal in, en dan: BENG! Lig je dan, een beetje verbaasd te kijken. Ik ben daar eigenlijk nog altijd sprakeloos over…

We hebben daar ook wat gedronken. Wilfried en Dominique hadden het over de muren: ze wisten nog altijd niet welke kleur verf ze zouden nemen, en óf ze wel zouden gaan verven. “Misschien plakken we er beter behang op”, zei Dominique. “Nee”, zei Wilfried direct. “Dat is zo’n gedoe.” En zo ging het gesprek voort. We hebben het ook even gehad over hun toekomst. Johan begon: “Jullie hebben nu een huisje, een tuintje…”, en mama ging verder: “… waar blijft het kindje dan ” (Simon en ik waren vrij verbaasd om dat stukje uit mama haar mond te horen; Dominique en Wilfried waren ook vrij verbaasd) De twee heren durfden eigenlijk niet echt een antwoord te geven. Zo schattig!… Ik vind het eigenlijk best sneu dat juist homoparen geen kindjes kunnen adopteren. Volgens mij zouden heel veel mensen heel erg blij worden, mocht dat wel kunnen…


Nouja, ik moet nu echt weg. Heb zangles en ik ben al laat. Tot volgende week!

Kusjes, Dorien

(©June, 07/10/05)