Ik zwijg d'r over

Elaba!

Dinsdag had Reymer alle proefwerken na gekeken. “Ik ga het makkelijk doen”, begon ze, “Iedereen heeft een tien, behalve Dorien. Maar dat wist ze al.” Ik viel zowat van mijn stoel. “Maar ze weet ook dat ze ‘m mag overdoen”, ging ze verder, “en dat ze dan een voldoende moet halen om te zorgen dat ik de rest van het jaar niet bij elk proefwerk de neiging heb om haar direct een één te geven…” Ik was al terug op mijn stoel gaan zitten, en ik zweeg maar. Als ik hier commentaar op zou geven zou nu hetzelfde gebeuren als ik geen voldoende zou halen voor de herkansing…

Ik had vier dagen woordjes zitten leren. Toen ik die toets voor mij kreeg, had ik het gevoel dat ’t wel goed zou komen. Ik begon rustig aan die toets, vulde alles in en leverde al mijn papieren weer in. Een dag later zou ik mijn punt krijgen. En dat kreeg ik ook. Een vijf, deju!! Mama en Johan preekten een uur, mijn mentrix een kwartier, en Reymer had tien ‘je moet vooral zo doorgaan’ minuten. Ik heb besloten het maar niet meer over mijn nul te hebben. Bij dezen: ik hou er nu over op. 

Komend weekend ga ik de tekst van ‘Sunny’ instuderen. Komende dinsdag gaan we met ’t groepje tijdens ons vrij uur samen repeteren. Ik heb daar al echt veel zin in. Ik vermoed dat het beter zal gaan, als het vanmiddag ging. We hebben toen ook al een poging gedaan om alles samen te krijgen, maar toen is het mislukt. Ik kende mijn tekst nog niet goed en wist niet wanneer ik moest invallen. We hebben dan ook pas vanochtend besloten om al een beetje te repeteren. Dat verklaart een hoop hoor; niemand was erop voorbereid.

Het is alweer bijna twee weken geleden dat we met z’n vieren zijn gaan shoppen. Ik snap niet dat ik daar nog niets over verteld heb… Simon en ik hebben alle prijzen eens bij elkaar op geteld. We hebben ieder zo rond de tweehonderd euro aan kleren erbij… Mama en Johan schrokken nogal toen we dat tijdens het avondeten vertelden. “We kunnen het nu toch niet meer terugdraaien”, zei Johan, “En ze zijn er blij mee. Bovendien: die oude kleren waren veel te klein aan het worden. Zeker bij Simon.” Mama knikte instemmend. “We gaan er alleen geen gewoonte van maken”, zei ze er nog bij, “Jullie kosten zonder die kleren al meer dan genoeg.” Simon en ik hebben maar wat flauwtjes zitten lachen. 

Nou, ik ga stoppen. Dan kan ik eindelijk wat rusten. Ik ben er wel aan toe… Dus, dada, en tot volgende week!

Dikke kussen,

Dorien

(©June, 28/10/05)