Kerstdiner, kerstdiner...

Hey daar!

Johan liet ons gisteren weten dat wij gekozen zijn om dit jaar het “Van Lancker kerstdiner” te organiseren. Niemand, behalve Johan dus, wist wat dat nu eigenlijk inhield. Hij vertelde ons over tradities en ik geloof dat ‘om de vijf jaar’ wel drie keer in zijn verhaal voorkwam. Met andere woorden: hij mag het organiseren en wij ‘mogen’ helpen. En dat elke vijf jaar. Joepie! (not)

Een ruimte had hij al. En wat voor één: Johan heeft heel ‘t Pakhuis afgehuurd voor dit feest. “Van vijf tot twee, da’s wel lang genoeg hè?” Vroeg hij nog. Mama werd direct kwaad: “En wat gaat dit grapje kosten?” Johan schrok nogal van deze reactie. “Maar Britt”, begon hij zachtjes, “ik dacht dat ge het leuk zou vinden…” “Hoeveel, Johan?!” Vroeg mama; ze drong nogal aan. Zwijgend liet Johan de voorlopige offerte zien. “Zoveel?!” De rest heb ik niet meer gehoord. Ik was nogal, eum…, aan ’t lachen. 

Maar mama weet dat ze er niet meer onderuit kan. Na tien minuten bekvechten, hebben zij en Johan het ‘bijgelegd’ en zijn we met zijn vieren eens een menu gaan samenstellen. Één ding weet ik zeker: Simon en ik nemen ons eigen eten mee (frieten met stoofvlees bijvoorbeeld :P). In de eerste helft van de gevallen is het zo dat als we iets lekker vinden dat we het niet mogen (‘er zit alcohol in de saus’, ‘rood vlees is niet goed voor jullie’, …), en in alle andere gevallen lusten we het niet. Jááá, dat schiet op… (not)

Haha, ik ben daarnet cadeaupapier gaan kopen. ’t Was op, en ik moet nog redelijk wat inpakken. Ik loop zo de Hema uit, bots ik tegen een zwarte piet op! Ik zo: “Hebt ge de boot gemist, ofwa?” Hij: “Nee, ik zoek de kerstman. Hij heeft nog tekeningen. Vorige week heeft hij die meegenomen.” “Boot gemist dus”, zei ik. Hij keek mij heel verbaasd aan. Ik keek ‘m heel droog aan: “Doe volgende keer gewoon je normale kleren aan, Sven…, ahum, Mééster Leduc.” (Ter informatie: het was een collega was Johan…)

Ik wilde eigenlijk nog wat vertellen over wat er woensdag op school gebeurd was, maar dat laat ik even zitten tot volgende week. Waarom? Johan roept. Of we eens willen komen om nog wat te bespreken voor dat feest. Jullie horen volgende week wel weer wat van mij.

Dikke kussen,

Dorien

(©June, 09/12/05)