I was made to love you, boy...

Hey!

Niets zeggen, het antwoord is: ‘Ja, nog altijd.’ Alleen, er zit een ‘maar’ aan: ’t is uit met Guy. Waarom? Meneer was vergeten dat hij nog een vriendinnetje had… *diepe zucht* We hebben besloten dat we gewoon nog vrienden blijven, omdat het ‘verkering’-verhaal niet erg lang geduurd heeft. Ik kan daar mee leven. :)

En er is nog een ‘en’, een ‘en’ als in de zin ‘Ik ben dinsdag gedumpt door mijn vriendje – nu ex-vriendje – en sinds woensdag heb ik een ander’… Ja, ik weet het, ’t is schandalig. Nog een geluk dat ik Guy nog niet had voorgesteld als mijn vriendje… 

Waarom weet ik ook niet, maar Simon praat niet meer tegen mij sinds hij weet dat ik en Peter – hij heet Peter - een ‘stel’ zijn. Hij zegt de hele tijd dat ik in mijn ongeluk ga lopen met hem, en dat ik hem best zo snel mogelijk dump. Als ik hem vraag dat uit te leggen, is zijn antwoord dat ik er nu zelf voor gekozen heb en dat ik het nu maar zelf aan den lijve moet ondervinden. Simon kan soms zo vaag zijn…

Maar goed, om deze column niet alleen depri te laten zijn, zal ik even vertellen wat er nu vorige week woensdag op school gebeurd was. (Nogmaals sorry dat ik het vorige week niet verteld heb, maar Johan drong nogal aan toen hij riep.) ’t Was echt wel grappig. We waren bezig aan een toets Frans – woordjes, heel veel woordjes – als we ineens een raar soort getik horen. Stefan was de eerste die constateerde dat het de hoeven van een paard waren. Onze docent Frans, die bovendien ook vervangend rector van de school is, vlóóg de klas uit om te zien of het werkelijk een paard was. Want een paard in de gang met honderden lachende leerlingen er omheen, da’s natuurlijk geen goede reclame voor de school.

Ik moet zeggen: de mensen van de Gentenaar waren er snel bij. Ik denk dat de ruiter (*kuch*, waarom de *kuch* vertel ik zo) deze mannen al had getipt, want ik meen dat ik een van de fotograven al had zien staan toen ik de school binnenkwam (dat moet ongeveer een half uur eerder geweest zijn). Hij, en nog vier anderen hebben vijf minuten lang met hun camera’s staan fotograferen. Waarom? De ruiter was verkleed als kerstman. Zijn smoes: “Mijn rendieren moesten dringend naar de schouwing”. Meneer de vervangende rector was kwaad geworden: “Verdomme Gérard, ik had het nog zo gezegd: niet opnieuw!” Wat de humor nu is: Gérard Dupont, da’s onze rector. Hij haalt elk jaar een streek uit, om juist de vervangend rector te plagen. 

Over kerst gesproken: volgende week vrijdag is ‘Het grote Van Lancker kerstdiner’ al. Alles is al geregeld, alleen de servetten moeten nog gevouwen worden. Mogen Simon en ik doen. Johan zei daarop dat hij en mama ooit eens “bij elkaar zo’n vierhonderd servetten hebben mogen plooien. Nu is het tijd voor jullie om dat eens te doen.” *diepe, díepe zucht*

Simon wil er nu alvast aan beginnen. Des te sneller kunnen we leuke dingen doen.

Dikke kussen,

Dorien

(©June, 16/12/05)