All I want for Christmas...
Hey!
’t Is nu 23 december, half 9 in de ochtend. Het is nog helemaal stil in huis, op mijn getyp en het suizen van de oven en computer na. Mama, Johan en Simon slapen nog. Ik ben expres vroeg opgestaan om deze column te kunnen typen, aangezien we om drie uur in ’t Pakhuis verwacht worden. Johan heeft ons verzekerd dat we deze hele dag geen tijd zouden hebben voor andere dingen dat ’t feest… Ik moet mij nog douchen, omkleden, mijn haar moet nog gedaan worden, mijn gezicht geplamuurd, mijn nagels gelakt,… Enfin, ik moet nog heel veel doen. En ik wilde ook nog even naar Peter. Ik heb hem meegevraagd, maar we zullen vanavond waarschijnlijk geen moment alleen kunnen zijn… Tja… :P
Mama heeft gisteren even laten weten dat ze ’t totáál niet ziet zitten, dat feest. Awel, ik heb haar gelijk moeten geven: Johan kán gewoon niet organiseren, als het om feesten gaat tenminste… “Ik weet het”, gaf Johan toe, “’t is ook daarom dat ik Valérie alle organisatie heb laten doen… Ik heb met haar een soort afspraak gemaakt…” “Laat me raden”, begon ik, “tante Valérie moet volgend jaar het feest organiseren.” Johan keek mij aan met zijn meest onschuldige blik, en knikte toen voorzichtig. “Djeezus Johan!” riep mama kwaad. “Niet nóg eens!” Moest je de ruzies tussen mama en Johan in één woord omschrijven, zou ‘humor’ het beste woord zijn. Met andere woorden: Simon en ik lagen plat van ’t lachen! Haha! :D
Trouwens, morgen vieren we hier kerst. Na het eten cadeautjes uitpakken. Het eten zal overigens gekookt worden door mama en Johan, hét kookkoppel van de eeuw (ahum)! Ik en Simon mogen de tafel dekken, en de servetten plooien (“Jullie zijn nu de profs, hč”, vond Johan). Dat zal wel weer lachen geblazen worden (not).
Nog iets waar we vast (niet) om gaan lachen: woensdag belde die Robert Nieuwman weer. ’t Was van juni geleden dat hij nog eens contact had gezocht. Ik had opgenomen, haastig vroeg hij of mama thuis was. Nu, dat was het geval, maar ik had liever gehad dat ze niet thuis was geweest. Ik heb stiekem meegeluisterd met de telefoon die boven staat. Jeetje, wat een gekwijl zeg. Die Nieuwman is volgens mij nog smoorverliefd op mama. Maar daar ging het gesprek niet over. Robert wilde praten, maar niet over de telefoon. Hij zat al in Gent. “Ik moet gewoon even praten met iemand die hetzelfde heeft meegemaakt als ik”, zei hij. Kwijlerd. Ik weet niet of ik genoeg vertrouwen in mama en vooral die Nieuwman ga hebben…
Ow, Simon wil me even spreken…
…
OMG! NO WAY dat Peter meegaat naar het diner! ’t Is net een week aan en hij is me al beu! Hij ruilt me dan maar om voor Anne (mochten jullie ’t vergeten zijn: het ‘lief’ van Simon)! AAAARRRRGGGGGHHHHH!!!!! !@#*&^$%^&*(%@$@!!!!!! Ik haat ‘m!!! IK HAAT ‘M!! Hij mag het zelf komen uitleggen!!
…
Het is nu ondertussen al half drie. Ik heb even kunnen afkoelen onder de douche en mijn gedachten kunnen verzetten met mij op te maken en zo. Ik ben veel vroeger klaar dan gepland…
Peter belde daarnet. Hij had ‘viavia’ (via Anne) gehoord dat ik nogal kwaad geworden was om ‘hetgeen wat ik ondertussen vernomen had’… Hij wilde het goed maken, “liefst voor het feest, want als ik niet mee mag moet ik voor mezelf koken, en dat kan ik niet.” Ik heb hem laten weten dat hij het diner op zijn buik mag schrijven, en vervolgens heb ik dichtgelegd. Hij kan opzouten. … Simon heeft het ook uitgemaakt; de teleurstelling en het verdriet zijn groot. Hij was zó graag met zíjn Anne naar het feest gegaan; hij was er echt heel enthousiast over. En ze hadden ook al een tijdje…, ruim vijf maanden… Heel sneu… Kom ik aan met m’n negen dagen… Ik bedenk me trouwens net dat ik het vooral erg vind dat Anne niet trouw is geweest. Bovendien: Simon had me nog gewaarschuwd…
Ow, Johan roept. We moeten weg. Volgende week krijgen jullie een verslag van het diner, en ook een jaaroverzicht (voor zover er dan iets in kan dan ;)). Hele fijne kerstdagen toegewenst, en tot volgende week!
Dikke kerstzoenen,
Dorien
(©June, 23/12/05)
