Fijn. Ik ook.

Hey,

Pfff…, ik wil niet meer. Ik heb de hele week op school gezeten, ik wóón hier zowat. Ik wil naar huis. Ik wil in de bank wegkruipen, chips eten tot ik moet kotsen en cola drinken tot ’t letterlijk mijn neus uit komt. Aan de andere kant blijf ik liefst zo ver mogelijk van mijn huis vandaan. Mama zit toch alleen maar te dromen over Robert Nieuwman, zo erg dat ze niet in staat is iets anders te doen. Zelfs voor ruzie maken heeft ze geen tijd. De afgelopen week hebben zij en Johan nog geen één keer ruzie gehad. Ik vind het raar dat ie niets merkt…

Als mama niet over Nieuwman zit te dromen, is ze wel bij hem. Ik was woensdag eerder vrij, en wilde even naar de stad gaan. Toen ik naar huis ging en besloot ik door het centrum te rijden, zag ik haar het Sofitel binnen stappen. Ik ben eens navraag gaan doen op het commissariaat: ze had de middag vrij genomen. Ben dan maar direct naar het Sofitel gesprint. Rara, wie logeert daar? … Juist ja…

Tien minuten heb ik daar gestaan. Tien minuten heb ik staan twijfelen: of naar Nieuwman zijn kamer gaan om hem en mama verrot te schelden, of dat keihard naar huis fietsen om te janken. Ik heb maar voor het laatste gekozen. Ik kon mama altijd nog verrot schelden. Liefst met Johan erbij, dan wist hij het ook meteen. 

Ik trof Johan thuis aan. Raar, want normaal moet hij tot half zeven werken. Hij was niet alleen: hij stelde me voor aan Laura Lejeune, een collega. Dat die Laura ook echt een collega is van Johan, geloof ik niet, alleen bleef Johan volhouden: “Het is ongelofelijk druk op kantoor, dus we besloten hier verder te praten over de komende rechtszaak”, was zijn smoes. Smoes ja, want hij had lippenstift in zijn nek. Mensen, waar zijn die mee bézig?

’t Gedoe met mama was al niet bevorderlijk voor mijn concentratie, en ’t gedoe met Johan zéker niet. Ik had donderdag een belangrijk examen, ik had niet geleerd en ik kan mijn cijfer al wel raden. Ik moet zo snel mogelijk een oplossing vinden, desnoods vertel ik alles aan Simon en zoeken we samen een oplossing. ’t Moet gedaan zijn! 

Ik hoop dat ik jullie volgende week iets positiefs kan vertellen… Ik hoor het ze al zeggen: “Ga je vreemd? Fijn. Ik ook.” *diepe, díépe zucht*

Dikke kussen,

Dorien

(©June, 20/01/06)