Strafkamp

Hey,

Ik vraag me nu al 8 dagen af waarom. Ik heb alle mogelijke antwoorden opgeschreven, maar allemaal lijken ze op de een of andere manier onlogisch. Als ik het aan de directrice vraag, krijg ik bot te horen dat ik naar mijn kamer moet en daar dan ook vooral moet blijven tot het einde van de dag. Ik kan me wel voorstellen dat ze ’t hier ook niet weten, en dat zelfs mama het niet weet. Niemand weet iets. Niemand weet waarom ik door ongelofelijk te ontsporen hier terecht ben gekomen.

’t Is hier precies een strafkamp. Je moet hier vooral doen wat er van je gevraagd wordt, verder mag je niks. Ik heb het in die week al vaak gehoord: “Dorien, zet je muziek uit”, “Dorien, geen tv na achten”, “Dorien, geen licht na negen”, “Dorien, zet uw computer uit”, “Dorien, doe niet van die nutteloze dingen”, “Dorien, geen dagboek”, “Dorien, geen sigaretten”, “Dorien, geen alcohol”, “Dorien, geen drugs”, “Dorien, geen geld”, “Dorien, geen vrienden”, … Damn, je mag hier niks. Ik kan hier niks. Ik krijg geen lucht.

Ze houden hier niet eens rekening met de vakanties, verlofdagen of weekends… Het is elke dag school, élke dag. Je mag geen contact hebben met je medeleerlingen, excuus, medegevangenen, laat staan met de docenten of overige mensen die hier rondlopen. Echter wordt je wel steeds met ze geconfronteerd. Je maakt het gebouw schoon met je medeleerlingen terwijl de docenten toekijken, je eet met je medeleerlingen terwijl de docenten toekijken, je poetst je tanden met je medeleerlingen terwijl de docenten toekijken, alles doe je met je medeleerlingen terwijl de docenten toekijken. Nog een geluk dat je een eigen kamer hebt…

Al direct de eerste dag, de vrijdag, wilde ik hier weg. Ik wilde hier niet zijn, ’t is hier te verschrikkelijk, maar vooral omdat ik mijn moeder eens goed duidelijk wilde maken dat ze mij dit niet kan aandoen. Ik ben haar dochter, en zij heeft mij verkeerd opgevoed, dus moet juist zij naar een internaat. Of laat zo’n supernanny komen. Maar nooit meer een internaat. Dit is alleen maar negatief. De moeder-dochter-relatie zal er zo niet op vooruitgaan… 

Ik mis mijn vrienden, ik mis de gezelligheid, mijn kamer, mijn spulletjes, mijn kleren, mijn alles. Ik denk dat ik zelfs mijn school mis. En misschien, en dat klinkt misschien raar hè, maar misschien mis ik thuis ook wel…

…

Een beetje… 

…

Enfin, mijn conclusie: een internaat is niet goed voor je… Maar no way dat ik naar huis ga. In ieder geval niet uit mezelf. Ze komt me maar halen. Grote kans dat ik hier volgend jaar dan nog zit, maar goed, daar heeft ze alleen zichzelf mee. 

Kus, en tot volgende week.

Dorien.

(©June, 03/03/06)