Van twee kanten bekeken

Hey,

Nou, ik ben vorig weekend dus naar huis gegaan. Ik was ongelofelijk zenuwachtig, vooral omdat ik niet wist wat me te wachten stond. Simon had me zaterdagochtend, twee minuten voor ik naar huis zou worden gebracht, laten weten dat ik er maar zo braaf mogelijk moest uitzien. “Doe dat saai schooluniform van u maar aan, en vergeet uw haren niet te vlechten”, was Simon zijn advies. Ik was juist zo blij dat ik weer een broek aanmocht… 

De sfeer was dan vrij…, ja, hoe moet ik het zeggen…, fake. Johan kan ontzettend goed neplachen, maar bij mama zie je het direct als ze niet echt lacht. Simon was wel 100% blij me te zien, en met hem heb ik dan ook de hele tijd zitten praten. Gewoon omdat mama en Johan niets nuttigs konden zeggen. 

Ik was van plan om tot zondagavond te blijven, maar heb zaterdag na het eten naar het internaat gebeld. Nog een geluk dat die mensen van de ophaalservice niet moeilijk doen als je eerder terug wil. “Het is niet verantwoord om jullie tegen je zin thuis te houden”, zei er die morgen één tegen mij. “Ga jij maar lekker naar huis, en beslis zelf wanneer je naar huis komt. Al is het midden in de nacht, gewoon bellen.”

Aan de ene kant was ik heel blij om weer even thuis te zijn. ’t Was heerlijk Simon, Dylan en mijn vrienden weer eens te zien. Het was de eerste keer in weken dat ik weer eens heb kunnen lachen, heb ik mij weer eens goed heb gevoeld. In dat stomme internaat moet je vooral goed luisteren en de brave uithangen. Je mag vooral niet jezelf zijn. En laat dat nu net datgene zijn wat ik graag wil! 

Maar aan de andere kant kon ik het niet uitstaan dat mama en Johan mij nog aan durfden te kijken. Mama heeft mij in dat internaat gestoken, en Johan heeft geen moeite gedaan om me eruit te halen. Niemand eigenlijk. En daar baal ik van. Op zo’n moment zit ik het liefste op mijn vier bij vierenhalf in dat internaat…

Rond half negen was ik terug op het internaat. Ik voelde mij leeg. Alle opgekropte vragen, emoties, gevoelens en alle andere die je maar op kan kroppen, van de afgelopen weken had ik thuis achter gelaten. Ik voelde mij opgelucht. Voor het eerst sinds ik in het internaat zit, heb ik heerlijk geslapen en was in ongelofelijk uitgerust.

Ik blijf nu weer even op het internaat. Gewoon omdat ik alles nog even op een rijtje moet zetten. Misschien dat ik dan uit die negatieve spiraal kom.

Kus,

Dorien.

(©June, 17/03/06)