Fight, fight, fight!
Hey,
Boenkboenkboenkboenkboenk… Ik zou beter niet achter de pc zitten. Mijn hoofd doet zo’n pijn… Die koppijn is echt ondragelijk. Ik wil een aspirientje. En doe dan ook maar gelijk een biefstuk voor mijn oog… Een verse graag, rauw. Merci alvast.
’t Was gisteren. Ik was nog altijd volop bezig met alles van het weekend dat ik weer even thuis was, eigenlijk al de afgelopen weken, op een rijtje zetten. Mijn hersenen waren al dagen bijna non-stop aan het draaien. Ik wist het niet, ik wist het gewoon niet. Wat is er in hemelsnaam fout met mij? Wat is er mis gegaan? Ligt het aan mij? Ligt het aan mijn omgeving? Mijn familie? Mijn vrienden?
Ze had ’t gewoon niet mogen zeggen. Ze had daar niet mogen zijn. Stomme Sophie. Dat hoekje op het plein, dat is van mij, dat zal zo blijven, en zij kwam net iets te dicht bij, dat mocht niet. Ik zei nog dat ze weg moest gaan, dat ik hier zat en dat er geen plaats was voor anderen. Voor mijn neus stak ze een sigaret op. “Ook?” vroeg ze. Nee, ik wist gewoon zeker dat ze toch niets zou geven. Ze haat me, en ik haat haar. Ze zou me nooit iets geven dat van haar was.
Er volgde een tweede, een derde, ze hield maar niet op. In een uur heeft ze vierenhalve sigaret opgerookt. Vierenhalf, want halverwege de vijfde gaf ik haar een mep. Ik was het zat. Ik weet niet wat me bezielde, niemand denk ik. Ik ben gewoon gestoord, altijd geweest. Dat is wat er met mij is. En zij gaf mij een mep terug, en ik haar weer, enzovoorts. Voor ik ’t wist stond het hele internaat om ons heen, en allemaal moedigden ze Sophie aan. Toen bleek maar weer hoe vriendloos ik daar ben. “Fight, fight, fight!” ARRRGGGHH, stop ermee!!
Het is precies alsof ik mezelf niet was. Alsof een of andere vage persoon mijn lichaam overnam. Als ik er nu mee kon praten, was ik een stuk minder eenzaam. Maar nee, ik zit ik alleen, met een bang hartje alle mogelijke straffen op te sommen. Niemand die mij komt helpen. Nu duurt het twee keer zo lang…
Ik moest bij de directrice komen. Ze was aan het preken, Joost mag weten waarover. Op een gegeven moment pakte ze mij bij mijn bovenarmen, en schudde me een beetje door elkaar. “Dorien, STOP met in het rond te slaan. Iedereen heeft het ’t beste met u voor, maar gij ziet dat blijkbaar niet. Ik geef toe, Sophie is geen lieverdje, maar de rest staat open voor nieuwe dingen. Ik heb er een paar horen zeggen dat ze u graag als vriendin zouden hebben. Soms puur en alleen door uw grote mond die je onder andere tegen Sophie hebt, maar vaak omdat ze vinden dat ge een echte vriendin zou kunnen zijn. Verpest het niet voor uzelf. Dat hebt ge al genoeg gedaan.”
…
“Dat hebt ge al genoeg gedaan.” Mijn oog doet pijn. En mijn hoofd… Auw…
Ik ben moe.
…
Mijn-week-in-één-woord-samenvattend: klote. “Genoeg”, “genoeg gedaan”, …
…
“Genoeg”, “genoeg”, “ge…” AAAARRRGGHH!!!
…
Dat heb ik al genoeg gedaan…
Dorien.
(©June, 24/03/06)
|
