[verveel]
Hey,
Ik staak. Ik heb mij gisteren opgesloten in mijn kamer, en ik kom er voorlopig niet uit. Ik heb een kraan waar water uit komt, daar moet ik ’t wel mee redden. Voorlopig. De directrice zet af en toe wat eten voor de deur, ‘zodat ik niet verhonger’… Ik heb er nog niets van aangenomen. Zonder hou ik het ook wel vol. Ik vertrouw ze trouwens ook niet: ik denk dat ze me opsluiten in een isoleercel of me vastketenen aan mijn bed (dat laatste met de merci’s van mama), als ik de deur opendoe…
Ik ben het zo zat elke dag les te moeten volgen en nooit genoeg tijd voor jezelf te hebben. Om zeven uur op, wassen ontbijten, van half negen tot half elf les, pauze tot elf uur, dan weer tot één uur les, eten tot half twee, weer tot drie uur les, dan hebt ge tot zes uur om al uw huiswerk te maken, eten tot zeven uur, verder aan uw huiswerk omdat het nog niet af is en ge anders straf krijgt, en tenslotte om negen uur uw bed in. Ik heb gewoon geen leven hier.
Uit verveling ben ik maar liedjes en kleine gedichtjes gaan schrijven. Voornamelijk in het Engels… Volgens mij klopt er vaak helemaal niks van, maar goed… Reymer van Engels zou blij zijn dat ik bezig ben met háár taal. In ieder geval, in mijn beste Engels een klein ietsje. Zou niet weten hoe het te noemen, een gedicht, een stukje van een liedje, enfin, zoek het zelf maar uit.
I love you
I thought you love me too
I just want three words
Like ‘yes I do’
Or ‘I love you’
Oja, het heet ‘Three words’... Ga me nu niet vragen voor wie ik dit geschreven heb, want dat weet ik niet. Iemand, of Lucht of iets dergelijks. Misschien voor Dylan. Ze zeggen altijd dat je er iets bij moet voelen als je zoiets schrijft. Ik voelde mij leeg. … Dat kan ook mijn maag geweest zijn…
Nouja, ik ga eens stoppen. Ik ben moe, en begin koppijn te krijgen. Da’s denk ik nog van dat gevecht van vorige week… Nouja, maakt ook niet uit. Tot de volgende!
Kus,
Dorien
(©June, 31/03/06)
