Tot nooit meer ziens

Hey,

Ik voel mij..., raar... Vorige week dacht ik nog dat ik gedoemd was in het internaat te blijven, dat ik daar zou wegrotten. Nu denk ik dat ik mijzelf daar heb kunnen opladen en dat ik zonder het te weten ‘genezen’ ben. Waar het op neerkomt: ik mag terug naar huis. Er is niks mis met mij, behalve dat ik naar een internaat ben gestuurd… 

Ik kan het nog niet helemaal bevatten. Naar huis… Ik wist lange tijd niet waar mijn huis, mijn thuis was… Nu nog niet, maar ik weet weer hoe mijn thuis – zoals mama het zei, “dit is jouw thuis” en dan die foto - eruit ziet. Ik weet niet of ik me er weer thuis ga voelen. Zo’n foto is zo…, tja…, ik voel er niets bij als het op zo’n velletje glimmend papier staat. 

Eniewee, ik ga vanavond naar huis. Dan heb ik nog een week om terug in mijn oude ritme te komen en dan kan ik daarna weer naar school, mijn oude school, De Wingerd. Ik ben blij dat ik mijn klasgenoten eindelijk weer zal zien, maar tegelijkertijd ongelofelijk bang voor hun reacties. 

Het is nu 16u58. Over precies drie kwartier vertrekt mijn trein… Mijn trein, ja. Het internaat is straks, als ik het gebouw uitstap, niet meer verantwoordelijk voor mij. Ze hebben mij geld gegeven (dat mama weer aan hen gegeven heeft) om een ticket te kopen. 

Nog even over mijn staking van vorige week: ik heb het vrij snel weer opgegeven. De directrice had mama gebeld, en gevraagd wat ik graag eet. Dat had ze klaar gemaakt (lees: afgehaald, het was een Big Mac Menu) en voor mijn deur gezet. Zodra ik de deur opendeed om het te maken, had ik direct twee koude handen in mijn nek. Twee mannen van Beveiliging brachten mij naar de kamer van de directrice. Gelukkig namen ze het eten ook mee.

Ik ga mijn koffer even snel inpakken. Om half vertrek ik naar het station, en dan is het eindelijk ‘tot nooit meer ziens, internaat’! … Oja, tot de volgende!

Dikke kussen,

Dorien

(©June, 07/04/06)