Going home (deel 1)

Hey,

Ze zei dat ik mezelf moest gaan zoeken. Ergens diep van binnen zit de oude ik, de goede ik, de normale ik, en die moet ik, de nieuwe ik, de slechte ik, de gekke ik, gaan vinden. Zo zei ze het. De gekke ik. Niemand, maar dan ook niemand, noemt mij gek, alleen ik! Stom wijf. Ik ben Dorien, en niet het zoveelste gekke kind waar veel geld aan te verdienen valt. This is me. … Kijk me aan, hier sta ik! Ik heb mezelf al gevonden. … Denk ik…

Verzinsels. Zo noemde ze het, verzinsels. Ik zou mijn hele situatie faken zonder dat ik het doorheb, puur en alleen om aandacht te krijgen. Verzinselsverzinselsverzinsels, verzinselsomdatikaandachtwilverzinsels. Nee, ik verzin geen verzinsels, ik ben daar nooit goed in geweest, dus nu ook niet. Nee, ik wil gewoon naar huis. Dorien is waking up.

Ik heb al mijn columns eens terug gelezen. Djee, wat ben ik geschrokken! Ik ben zo veranderd… Ik was helder, volkomen gezond toen ik bijna een jaar geleden mijn eigen columns begon te schrijver, en nu… Nu ben ik gek, mijn hoofd is één grote wolk, één en al mist. De Dorien van een jaar geleden is verdwaalt in het hoofd van de Dorien van nu. De mist belemmert haar zicht, ze ziet geen hand voor ogen…

Volgens mij is het mijn taak om de oude Dorien op te sporen, en haar via het juiste pad uit de mist te helpen. Ik ben verantwoordelijk voor haar en mezelf, ik moet in mijn zoektocht naar Dorien mezelf niet kwijtraken, de weg niet kwijtraken, verloren lopen… De ideale manier om niet verloren te lopen in een mistige omgeving is een kaart. Een kaart… Een kaart van mijn hoofd… … OMG, hoe kom ik erop… 

Even concentreren Dorien… Madam de spycheldinges heeft gezegd dat ik me moet concentreren op mezelf, des te sneller vind ik de oude Dorien terug. Ik wil haar vinden. Ik mis haar. Ik moet haar zoveel vertellen. Zij moet mij zoveel vertellen. We hebben zoveel te bespreken, ik kan het bijna niet meer onthouden. Ik wil het opschrijven, maar de Spiegel wil dat niet. De Spiegel houdt mij een spiegel voor. Letterlijk en figuurlijk. “Kijk naar jezelf, kijk naar je binnenste. Zoek jezelf, zoek Dorien, vindt jezelf, vindt Dorien.” Woef. Ik ben je hond je niet. Een spiegel is de ideale manier om jezelf te concentreren, om je tijdelijke zelf terug te vinden en de zoektocht naar je echte zelf voort te zetten.

Ziever, geziever, gezieverd. Zieveren, daar is de Spiegel heel goed in. Ik ken haar nu al beter dan zij mij, terwijl het haar job is om mij te leren kennen, om mij te doorgronden, om mij zo te helpen om mij terug te vinden. Straks vind ik haar terug, in plaats van mij. Misschien moet ik de spiegel eens omdraaien… Weet je wat? Ik sla al die spiegels gewoon kapot. Misschien dat al die mist dan weg trekt. Nee. Ik moet de ramen en deuren openzetten. Dan gaat het sneller. En een stofzuiger, op mijn oor. Dan kan ik het wegzuigen. Die mist moet weg, des te sneller vind ik Dorien terug. Ik heb zoveel te vertellen. Zoveel.

Dorien.

(©June, 28/04/06)