Going home (deel 2)

Hey,

Blèèè, ik voel mij ziek. Ziek, zwak en misselijk. Dat laatste vooral, eigenlijk. Ik heb de nacht van woensdag op donderdag de hele nacht liggen kokhalzen en overgeven. Ik had niks verkeerd gegeten, want ze hadden zomaar eens iets lekkers klaar gemaakt voor het avondeten. Neen, de misselijkheid kwam niet van mijn maag. Ik wist niet waar het vandaan kwam. Tom, een van de begeleiders hier, zei dat ik gewoon last heb van PMS, het Prikkelbare Meisjes Syndroom... Omg... Nouja, nog een pijnstiller dan maar...

Ik heb mij voorgenomen om voor mijn verjaardag (12 juni) thuis te zijn. Dat is nog..., wacht, ik kijk even in mijn agenda... ... Dju, maandstonden. ... Nog 38 dagen en dan word ik oud..., vijftien... ... Maandstonden? Tiens, da’s al lang geleden eigenlijk... Tenminste, dat idee heb ik... ... Hmz, toch maar even terugkijken... Volgens mijn agenda ben ik vorige week ongesteld geweest... Maar dat klopt niet. Tenzij ik op dat moment zo gestoord was dat ik het niet eens gemerkt heb... ... En de vorige keer zou ergens in maart zijn geweest... Ik kan ‘t me niet herinneren...

De laatste keer dat ik me kan herinneren, was een week ofzo voor ik het thuis had afgetrapt. Ja, toen was ik iets eerder. Ik vond het al raar. ... Daarna moest ik begin maart weer denk ik... Mijn agenda zegt in ieder geval van wel... ... Ik weet nog wel, dat ik twee dagen voordat mama mij van de straat plukte en in dat internaat stopte, ik met Dylan heb gevreeën. Dat moet de 21e of 22e februari geweest zijn... Ik heb genoten. Genoten met hoofdletter G.

Ik kan eigenlijk maar één ding bedenken waarom ik naar mijn idee zolang niet ongesteld ben geweest... ... Dat kán toch niet op mijn leeftijd? ... Toch? ... Ef Uu Cee Kaa, ‘t zal toch niet waar zijn? ... Ik moet mama bellen. Even een telefoon halen. ... achtachtdriegroen... Tuut... Tuut... Tuut... Komáán, neem op! ... “Michiels.” “Ja ma, ik hè.” “Dorien?” “Ja, wie anders?” “Hey liefie! Hoe gaat het met je?” “Slecht. Ik zit opgesloten in een kot-om-zot-van-te-worden-zottenkot dankzij een zekere persoon die zich mijn moeder durft te noemen. Maar daar bel ik niet voor.” “Oh...” “...” “Waarvoor dan wel?” “Ik denk hè...” “Hm...” “Ik denk dat ik uhm...” “...” “Goh, er is geen makkelijke manier om dit te vertellen denk ik.” “Is het zo erg?” “Ja.” “Oh...” “Ma, ik wil dat je me komt halen. Ik word hier gek en ik voel mij ziek. Ik wil naar huis, dan voel ik mij waarschijnlijk direct een stuk beter.” “Is dat het?” “Oja...” “Nee dus.” “Nee... ... Er is nog iets...” “Oh...” “Uhm...” “Dorien, schiet op, je maakt me ongerust.” “Ik denk dat ik zwanger ben.” “.........” “Ma?” “...” “Ma? Ben je er nog?” “Ik kom er nu aan.” Tuutuutuutuutuutuutuutuut... Ik denk dat ik nog maar even boven de pot ga hangen...

...

Blèèè, ik voel mij ziek. Ziek, zwak en misselijk. Zo zwak dat mijn plaatje blijft hangen. ... Mijn God, als ik inderdaad zwanger ben, zou ik nu ongeveer tien weken ver zijn... Even Googelen... ... Google zegt dat je in België tot twaalf weken abortus kan plegen. In Nederland en Groot Brittannië gaan ze langer door...

“Aaaaauwww!! Kutwijf!” Dat mens trekt me gewoon aan mijn oren! Au! “Ik dacht dat ik u gezegd had om het veilig te doen als ge eenmaal zover waart!” “Ik kon dat toch ook niet weten?! Dylan zei dat ‘ie iets bij had. Ik kon toch ook niet weten dat hij het niet zou gebruiken?!” “Dat voelt ge toch, dat verschil?!” “Hoe kan ik nu het verschil voelen als ‘t mijn eerste keer was?! Kutwijf, ge verzint overal wel smoesjes om mij door de stront te kunnen trekken!” Een diepe zucht van haar kant. “Dorien, ik wil dat je goed nadenkt. Wanneer ben je voor het laatst ongesteld geweest?” “Niet lang voordat ik wegliep van huis. Ergens begin februari.” “En wanneer zijt ge met Dylan ...?” “Ergens eind februari, 21, 22, zoiets?” Diepe zucht van mij. “Wat maakt het uit?” “Héél érg véél! AAAARGGH!!” Een diepere zucht van mij. “Geef mij een pak slaag en neem mij mee naar huis, nú!” “Godverdomme!” Klets! “Au!” “En nu uw spullen pakken en meekomen! Ge komt hier niet meer terug.” Helder moment. *blijblijblij* “Echt niet?” “Nee. Schiet op. En sla uw column op.” “Oja.”

Kus,

Dorien.

(©June, 05/05/06)