Normaal (en Eurosong)

Hoihoi!

Een nieuwe garderobe plus nieuwe meubels plus al het andere wat te vernieuwen valt ook nieuw maakt een nieuw begin. Zo voelt het ook echt. Het is alsof ik terug net geboren ben, alleen dan als 14-jarige. Als ik ga dansen is het precies alsof ik nog nooit gedanst heb maar wel alles kan wat ik nu zou moeten kennen, als ik ga zingen voelt het alsof ik nog nooit gezongen heb maar zo mooi kan zingen als een nachtegaal, enzovoorts. Alles is duizend keer mooier en fijner dan voorheen. Ik voel me heerlijk!

Ik ben maandag terug naar school gegaan. Iedereen was verrast mij te zien. Ik kreeg allemaal vragen over hoe het was, hoe ik me nu voelde, of ik nog steeds gestoord was, et cetera. Simon had wel wat gezegd over dat ik weer naar school zou komen en hoe ik er nu aan toe was enzo, maar toch al die vragen. Ik heb tijdens het mentoruur mijn verhaal gedaan en alle vragen beantwoord, niet tijdens de lessen of tijdens pauzes ofzo. Dat wilde ik niet. Ik wilde zo normaal mogelijk verder kunnen gaan.

Maandag en dinsdag ging alles nog wat stroef, maar woensdag ging het al veel beter. Precies of ik was nooit weggeweest. Ik voelde ook geen achterstand ofzo, omdat ik zo lang was weggeweest. Wat dat betreft heeft dat internaat toch nog iets goed gedaan. Er was geen gat ontstaan, ik leefde gewoon voort alsof er niets gebeurd was, alsof ik niemand anders dan mijn normale zelf was geweest.

Ik merk wel dat de leraren nog wat voorzichtig met mij zijn. Als ze mij iets vragen wat ik eigenlijk had moeten weten als ik er gewoon was geweest de afgelopen weken, en ik weet het niet, vragen ze het aan iemand anders. Als die persoon het niet weet, krijgt ie direct straf. Tja... Ik wil volgende week wel weer helemaal normaal behandeld worden. Ik ben terug normaal, dus dat moet ook wel kunnen.

Gisteren heb ik met een paar appels, een reep chocola (goede combinatie trouwens) en een anderhalveliterfles cola voor mijn neus naar Eurosong gekeken. Mijn favorieten voor de halve finale waren Estland, Macedonië, Zweden en België natuurlijk. Ik was zwaar teleurgesteld in Macedonië: in de clip lijkt het nog wat, maar live is het eigenlijk helemaal niet zo leuk. De andere drie waren wel gewoon net zo goed, al was het jammer dat het geluid niet helemaal goed afgesteld was... Ik vond het trouwens redelijk jammer dat Kate d’r kniezwengel was vergeten... Nouja, ik kende ‘m toch al.

Ik ga weer eens. Mama roept mij om te komen eten. Mij zien jullie volgende week weer. Daag.

Dikke kus,

Dorien.

(©June, 19/05/06)