En tante Joke...

Hoihoi!

De zoemer gaat. Een seconde later zwaaien de deuren open en rennen er honderden kinderen het speelplein over naar hun mama of papa. “Kijk mama, wat ik heb gemaakt”, roepen de kindjes enthousiast; de ouders kijken sip (je ziet ze denken: ‘weer een hele hoop geld verloren gegaan aan kinderen die eigenlijk helemaal niets doen op zo’n schooldag’) en proberen een fatsoenlijke, voor zo’n kind geruststellende “Mooi lieverd” uit hun keel te drukken. Dat is het leven van een ouder. “Plezant hè?”, zuchtte mijn moeder. Ze was vanmiddag de zolder aan het opruimen, tot ze daar enkele ongeopende verhuisdozen met fotoalbums vond. Allemaal foto’s van mijn geboorte, mijn eerste schooldag, foto’s van het huwelijk van mama en papa en van dat van mama en Johan, en nog veel meer. We hebben die samen zitten doorkijken. “Kijk, dat ben jij”, zei mama bij een van mijn babyfoto’s, “toen was je nog lief.” Ik: “Zég!” We hebben daar toch de hele middag over gedaan...

Afgelopen zondag zijn we dus met z’n vieren in Antwerpen naar ‘Mamma mia!’ gaan zien. Het was nog een heel gedoe: mama en Johan waren er heilig van overtuigd dat de voorstelling pas om twee uur begon; Simon en ik waren er zeker van dat ‘ie al om één uur zou beginnen. Toen we ons gelijk niet kregen, hebben we mama en Johan zover gekregen om vroeg te vertrekken en in Antwerpen te lunchen. Dan wisten we zeker dat we op tijd zouden zijn. Tijdens de autorit vroeg ik aan Johan of ‘ie de kaartjes wel bij had. “Ja Dorien”, zuchtte hij. “Ik wil ze zien, dan ben ik er geruster in”, zei ik, terwijl ik Simon met mijn elleboog een zachte por gaf. Johan zuchtte diep, héél diep. “Dorien, hou eens op met zagen”, zei hij. “Ik wil ze ook wel zien, papa”, zei Simon. Johan keek achterom naar ons op de achterbank; wij konden onze lach bijna niet meer inhouden. Johan zuchtte opnieuw; “Het is al goed”, en hij graaide in de plastic tas die hij voor zijn voeten had gezet. “Kijk”, zei hij, terwijl hij de kaartjes uit de enveloppe haalde en ze ontvouwde. Simon en ik bogen ons voorover. “Ah, we moeten er om één uur zijn”, zei Simon. “Één uur stipt”, zei ik. Johan keek schudde zijn hoofd en draaide de kaartjes naar zich toe. “Nee, kijk. Twee...” Zijn blik verstarde. “Britt, ga eens harder rijden”, zei hij zachtjes. “Wat Johan?”, vroeg mama, die zich volledig op de weg concentreerde. “Ga honderdvijftig rijden, die kinderen hebben gelijk”, zei Johan, die de kaartjes terug in de enveloppe duwde, “we moeten daar om één uur zijn.” Mijn glimlach was groot. En die glimlach bleef, totdat de voorstelling gedaan was. Toen kon ik wel janken. Waarom waren we niet eerder gegaan? ‘Mamma mia!’ is veel te goed om maar één miezerige keer te zien... Hmpf... :(

Komende zaterdag is dus het openbaar examen op de muziekschool. Ik ga acht nummers brengen, en wel deze: ‘This love’ van Maroon5, ‘White flag’ van Dido, ‘Fallin’’ van Alicia Keys, ‘Beautiful’ van Christina Aguilera, ‘Don’t know why’ van Norah Jones, ‘Michel’ en ‘Girl’ van Anouk, en tenslotte ‘What you’re made of’ van Lucie Silvas. Over de volgorde denk ik nog na.

Ergens volgende week, en anders de week erna, gaan we naar ‘The Da Vinci code’. Mama en Johan moeten nog even gaan zien wanneer ze samen vrij kunnen zijn. Enfin, het zal in ieder geval voor vrijdag over twee weken zijn, want we gaan met z’n vieren een week (een héle week) naar pappa’s jongste zus Joke. Daar kwam mama daarnet mee aanzetten. “Géén uitvlucht mogelijk”, zei ze er nog bij... Maar goed, jullie horen daar volgende week meer over. Tot dan!

Kus,

Dorien.

(©June, 07/07/06)