Week 1

Hoihoi! 

Vorige week zaterdag zijn we naar ‘The Da Vinci code’ geweest. Ik moet daar niet veel over zeggen, enkel ‘wauw’ is genoeg. Vanwege de warmte en de airco in de bioscoop, hebben we nog veel films gezien. ‘Poseidon’, ‘Over the hedge’, ‘Cars’, ‘The break up’, ‘United 93’, ‘X-men: the last stand’, ‘Superman returns’, we hebben ze allemaal gezien. Stuk voor stuk goede films. Ik moet alleen wel toegeven dat ik de rest van de vakantie niet persé meer naar de bioscoop moet. Ik heb het wel gezien… …, voorlopig.

Ik heb die man gebeld, die van de modeshow. Over drie weken mag ik langskomen voor een workshop: ik mag dan eens over zo’n podium lopen en dan zegt hij hoe dat het beter kan, “want dat loopje heb je al een beetje”. Slijmjurk. Eniewee, ik zal de komende week nog wat moeten oefenen op het lopen… Overdrijven is het sleutelwoord.

Anderhalf uur. Honderdvijftig kilometer. Vierendertig graden Celsius buiten, zesentwintig in de auto. Gelukkig zesentwintig graden. Ik viel zowat flauw toen ik uit de auto stapte, alsof ik een slag in mijn gezicht kreeg. Ik heb toen nog even in de auto gezeten, met de deur aan mijn kant open. Dan ging het al vrij vlug weer beter. 

De eerste mededeling van tante Joke was niet ‘wat ben je groot geworden’, maar ‘we hebben Internet, voor als jullie je vervelen’. Ik wilde gillen van blijdschap, maar Simon gaf mij een doe-maar-niet-por in mijn zij, en zei “Danku, tante”. Toen we wegliepen, beet ik ‘m een zachte ‘slijmbal’ toe. Hij is gewoon een slijmbal, zelfs zonder tante Joke.

We hebben vrij weinig spullen meegenomen om ons twee te vermaken, minder dan ik had verwacht in ieder geval. Simon heeft een heel pak aan strips meegenomen, ik een hele hoop blaadjes; de Joepie enzo. Verder een hele doos aan cd’s, en een paar spellen. Uhm, tja, na we hebben – na een middagje winkelcentrum - toch koffers en tassen zat, en de auto heeft ook redelijk veel opbergruimte, dus meenemen was het probleem niet. Mama en Johan waren minder gelukkig: ze vonden dat we te slecht over tante Joke dachten, dat het niet gezellig zou worden enzo. Ik vond dat nog wel meevallen, aangezien ik eigenlijk veel meer had willen meenemen.

Simon heeft ook nog zijn keyboard meegenomen, ik mijn akoestische gitaar. Die laatste moest overigens onder een dikke laag stof komen, ik heb ‘m al bijna anderhalf jaar niet meer gebruikt. Ik moest weer een beetje wennen, maar heb ’t spelen toch nog redelijk onder de knie. We hebben een hele voorraad aan partiturenboeken geleend bij de bibliotheek, en heel veel van Internet geplukt. Simon en ik waren het er over eens dat dit wel eens een goede tijd zou kunnen zijn om zelf nog wat liedjes te schrijven. We hebben ook zo’n recordertje mee, dan kunnen we alle sessies opnemen zodat we bij iets leuks laten kunnen achterhalen hoe het ookweer moest… 

Simon en ik gaan in de tuin jammen… Niemand die ons hoort. In deze buurt staan bijna geen huizen, en de tuin is vijftig meter diep, dus we kunnen eigenlijk overal gaan zitten. Mijn gitaar pakken en nog even een noteblock en een pen zoeken, en dan kunnen we beginnen. Ik vertel jullie volgende week wel of er nog wat uit is gekomen. Tot dan! Daag!

Dikke kus,

Dorien.

(©June, 21/07/06)