Thuis...

Hoihoi!

"Dit moeten we echt vaker doen, Britt. ‘t Was veel te lang geleden."

"Kom ook een keertje onze kant op. Gent is zo veranderd sinds je er weg bent."

"Dat moet ik echt een keer doen. Wat dacht je van december?"

"Zó erg is Gent nu ook niet veranderd, tante."

"Dorien, hou je mond. ... December is goed, Joke. We bellen daar nog wel over."

"Is goed."

"Dááág tante! ... Pfff, eindelijk..."

‘Thuis is waar je heen wil.’ Ze hebben gelijk hoor, bij ‘Thuis’. Ik was tante Joke na twee weken helemaal zat. Ik heb een leuke tijd gehad hoor, zolang tante er niet bij was. Dat wil zeggen: Simon en ik zijn veel met muziek bezig geweest. Ik denk dat we er allebei een beetje verslaafd aan zijn geraakt. Twee weken vrij intensief muziek maken, en het de hele tijd leuk vinden..., dat is echt een verslaving. Dat we al zo lang bezig waren was wel te merken aan onze liedjes. Ze werder ruwer, de tekst ging soms nergens over, om nog maar te zwijgen over de talen waar we in gezongen hebben... Nee, ik ga daar niet over zwijgen: ‘t ging van Nederlands via Engels, Frans en Duits tot Turks... Woordenboeken zijn soms heel handig... Tante heeft een hele kast vol...

Ik heb heel diep gezucht. Van opluchting. Die deur zwaaide open, *zucht*, "Ik ben thui-huis! ... Dat doet deugd." Simon en ik zijn direct naar boven gerend om onze koffers uit te pakken en eindelijk de opnames op de computer te kunnen zetten. We kwamen tot de ontdekking dat we niet veel langer bij tante hadden moeten logeren. Alle bandjes en geheugenkaartjes die we hadden meegenomen stonden bijna helemaal vol. Tja. Maar we hebben wel heel veel leuke dingen. Simon grapte nog dat deze opnames over een aantal jaar miljoenen waard zullen zijn als we beroemd gaan worden met deze liedjes. Ik moet toegeven: dat lijkt me toch een zeer leuk idee.

Gisteren ben ik naar die proef-modeshow geweest. Die vent – Jean-Luc De Wilde – vond mij helemaal geweldig en wilde mij al boeken voor volgende week woensdag. "Boeken bij wie?", vroeg ik. "Bij uw manager, tiens!" galmde door de studio.

"Manager...?"

"Ge hebt er toch wel één, hè?"

"Jaja..." Ik keek rond, opzoek naar Johan. Hij stond verderop te praten met iemand van de kostuums. "Johan! Kom eens!"

"Uw pa?"

"Neen, de man van mijn ma."

"Ja, uw pa dus."

"Neen, dat zeg ik toch? Zagevent." Dat laatste zei ik héél zachtjes. Tja. :P

"Wat is er, Dorien?", vroeg Johan verbaasd.

"Meneer De Wilde wil mij boeken via mijn manager."

"Uw manager. ... Ik?"

"Ja, en pak uw agenda nu maar en regel wat voor woensdag." ... Ondertussen maak ik dat ik weg kom. Die vent begluurt mij waar ik bij sta. Vies ventje.

Simon heeft alle gejamde muziek op een cd gebrand, en is nu alles terug aan het inspelen, zodat ie straks alles aan elkaar kan zetten om het wéér opnieuw in te spelen zodat het goed klinkt. Ik ga eens even kijken, pak direct ook mijn gitaar. Dan kan ik wat meespelen. Tot volgende week maar weer!

Dikke kus,

Dorien.