Lopen

Hoihoi!

“Lópen, lópen!”
“Ik loop toch?”
“Nee, je huppelt.”
“Nu niet meer. Ik rén, omdat ik harder moet lopen. Van u.”
“Geef mij maar de schuld. En lóóp nu toch eens!”
“Jaja, zagevent...” 
“Als er een hier loopt te zagen, zijt gij het wel, juffrouw De Bondt.”
“Ik dacht dat ik nóg harder moest lopen. Vindt je het gek dat ik dan ook harder ga zagen? Zagevent.”
“Houdt gewoon uw bakkes en lóóp verdomme!”
“Jaja...” Ik zuchtte diep. “Zagevent...” Dat laatste zei ik weer heel zachtjes.

Hij was eerst zo blij met mij. En zolang ik mijn mond hou, is ‘ie dat nog steeds. Ik was eerst niet zo blij met hem, omdat ‘ie zo gluurt. En nu ben ik nog minder blij met hem, omdat ‘ie én gluurt én van mening is dat alles wat ik doe verkeerd is, dat ik het niet goed doe. Ik heb al vaak geroepen: “Ik ben geen prof, hè!” Daarop volgde dan vaak “jaja, zwijgt nu maar”. Maar woensdag had hij een slechte dag: “En nú is het genoeg! Opzouten!” “Eindelijk!”, en ik ben naar buiten gehuppeld, terwijl ik niet wist dat ik dat nog kon.

Ik ben dan maar bij Simon gaan zitten, samen hebben we alle muziek die we hadden opgenomen opnieuw, en daarna wéér opnieuw ingespeeld, en daarna wéér. Na vijf keer alles overnieuw spelen was het meeste wel naar mijn zin. Simon was blij: zijn vingers deden pijn van het spelen op z’n keyboard. Om eerlijk te zijn deden mijn vingers ook flink pijn. Volgens mij is dat nog erger met snaren dan met toetsen.

Gisteren en vandaag hebben we alles ingezongen. We, ja. Simon deed het grootste deel van de backings. We hebben de opnames nog niet terugbeluisterd. Ik durf het gewoon niet. Ik ben een beetje bang dat het vals is, of heel slecht ofzo... Simon heeft het ook nog niet aangedurft. Enfin, dat zegt ‘ie. Ik denk dat ie gewoon op mij wil wachten.

Ow, mama heeft mij net gevraagd om een paar pakken spaghetti te gaan halen in de supermarkt... 
“Of wil je vanavond niet eten?” 
“Jaja... Zage... ... Ow...” Ik moest keihard lachen.
“Wát?”
“Niks! Binnepretje. En ik kom.”
Nou, ik ga dus even naar de supermarkt. Tot volgende week maar weer.

Dikke kus,
Dorien.

(©June, 11/08/06)