Demo demo

Hoihoi!

“Simon, ik durf niet.”
“Maar jawel!”
“Nee.”
“Zoiets simpels, allez!”
“Nee Simon, echt niet.”
“Dorien...”
“Nee, echt niet. Ik ben bang dat het tegenvalt.”
“Het valt niet tegen. Mama en Johan waren ook zeer verrast toen we hen vertelden dat het cd’tje dat ze hadden beluisterd óns product was. Dat zegt toch iets. Of ben je vergeten dat Johan altijd bijna in slaap valt als hij naar een musical of optreden van u moet gaan kijken?”
“Neen...”
“Ik kan u verzekeren dat hij nu niet in slaap in gevallen.”

Simon probeerde mij moed in te praten. Alles was klaar: de cd’s gebrand, de brieven geschreven, de omslagen en postzegels geregeld, ... Simon had zelfs een fotoshoot van mij gemaakt, waar we dan weer een cd-hoes van hebben gemaakt. Maar dat laatste stukje, het in de brievenbus gooien van die pakketjes..., ik durfde niet. Een uur hebben we daar gestaan.

“Simon... Ik durf het nog steeds niet.”
“Geef die dingen gewoon een zetje, klaar.”
“Nee, ik durf echt niet. ... Doet gij het maar.”
Simon zuchtte diep. “Allez, kom hier.” Hij moest moeite doen om de pakketten niet uit mijn handen te trekken, maar ze gewoon over te pakken. “Weet je zeker dat je het niet zelf wilt doen?”
Ik knikte. “Heel zeker. Anders staan we hier nog een uur.”
Simon knikte en duwde ze in een keer in de brievenbus.
“Zeg, iets voorzichtiger had ook wel gemogen.”
“Zaag.”

Al de volgende dag kregen we telefoon. Een klein muzieklabeltje, hier uit Gent. Hij had de demo beluisterd, en hij was zeer enthousiast. “Ik stel voor dat u eens terugbelt, want ik vermoed dat ik niet de enige ben die u een demo gestuurd heeft.” 
“U heeft dat zeer juist. En ik ga zeker eens terugbellen. Merci voor het belletje.”
Ik drukte de telefoon snel uit. “Waaaaa!!”, schreeuwde ik, “SIiiMOoooN!!!”
Nog diezelfde dag maakte hij een schema van alle labels die hij een demo gestuurd had, met naast de naam een vakje voor positief en een vak je voor negatief antwoord. Trots zette ik het eerste vinkje bij positief. “Misschien wordt ik wel beroemd!”, riep ik, helemaal in de wolken. “Vergeet dan niet af en toe mijn naam te noemen,” zei Simon direct. “Zot!”, riep ik. 

De dag erna heeft de telefoon bijna niet stilgestaan. Tot nu toe enkel positieve vinkjes. Vijftien van de twintig..., excuus, eenentwintig labels hebben terug gebeld... Straks moeten we nog gaan kiezen... Mama en Johan hebben besloten dat ze een soort managers van mij gaan worden, puur en alleen om mij te controleren, en die labels natuurlijk. Straks is het zo’n louche zaak..., en dat moeten we niet hebben.

...

Wauw.

Kus,

Dorien.

(©June, 25/08/06)