Leerlingenparticipatie

Hoihoi!

“... Wie wil? ... Simon?”
“Nee, ik wil volgende week wel, maar deze week niet.”
“Waarom niet?”
“Omdat ik deze week elke middag direct na school weg moet.”
“En volgende week niet?”
“Nee, dan is de kermis voorbij... Ooow shit...”
“Kérmis?”
“Ja...” Simon sprak ineens héél zacht.
“Simon doet deze week dus het bord kuisen.”
“Shit...” 
“Hoor ik nog iets?”
“Neenee...”

Leerlingenparticipatie. De voorzitter, de ondervoorzitter, de secretaris, de bordveger, de vegers, de klasverantwoordelijke, de tijdverantwoordelijke, de boodschapper, en tenslotte nog enkele schaapjes die achter deze mensen aanlopen omdat ze verder niks te doen hebben. We hebben een hele uitleg gekregen over wat alle taken precies inhouden, en de taken zijn direct verdeeld. Het stomste is, dat dat elke week moet gebeuren... Hmpf! Ik voel me net een slaaf die moet komen opdraven als het de school uitkomt! Alsof we op school nog niet genoeg worden afgebeuld... Ik bleef overigens niet gespaard: “De tijdverantwoordelijke... Juffrouw De Bondt?”
“Neen dank u. Ik heb een geweldige pijn in mijn schouders, dus mijn vinger opsteken om u te waarschuwen gaat nogal moeilijk. Bovendien moet ik mijn stem sparen, ik dreig door te breken in de Ultratop. En dan krijg je die hele mikmak hè: concerten, persconferenties, tv-shows, et cetera. Mijn stem is veel waard op dit moment en ik kan het mij niet permiteren om mijn stem kwijt te zijn. U snapt dat toch?”
“Ja.”
Ik zuchtte opgelucht. “Godzijdank.”
“Juffouw De Bondt, tijdverantwoordelijke. Geen commentaar.”
Tijdverantwoordelijke zijn is nu niet de meest zware job, maar ik vraag me dan direct af waarom wij in hemelsnaam nog een zoemer hebben op school...

Mama was blij. Héél blij. Ze was in een week tijd al een paar kilo kwijt. Ze vond dat normaal, ik niet. Het is niet gezond om zoveel af te vallen in zo’n korte tijd. “Ik voel me kiplekker, niks aan de hand.” Jaja, maar ondertussen ligt ze wel in bed omdat ze zich zo beroerd voelt. Wie niet luisteren wil, ... Wel is het een goede manier om te laten weten dat ik iets van d’r wil. “Als het over dat programma gaat: nee.” Ze had me door... Enfin, toch niet helemaal: “Ik wilde vragen of je het ging laten om tickets te bestellen, maar dat is niet meer nodig.” Ze heeft een kussen naar mijn kop gesmeten.

Pfff..., ik ga maar weer eens verder met mijn huiswerk... Ik moet nog wat dingen maken en er wacht nog een hoop leerwerk op mij. Tot volgende week maar weer!

Kus,

Dorien.

(©June, 22/09/06)